Ματια στραμμενα στον πολεμο

www.balkanmarxist.blogspot.com

2008-06-23T22:32:00.002+03:00

Θα προσπαθήσω να μεταφερθώ στο....
www.balkanmarxist.blogspot.com

Οι μειονότητες γέφυρες κοινού αγώνα

2008-03-09T03:24:00.002+02:00

Εννιά χρόνια πριν, όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία, ήταν “της μόδας” μια αντίληψη που έλεγε ότι θα υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα από τον πόλεμο, διότι η αλλαγή των συνόρων θα σταματήσει το μίσος ανάμεσα σε Σέρβους και Αλβανούς. Σήμερα, με τη νέα όξυνση της αντιπαράθεσης και την εμπλοκή όλων των μεγάλων δυνάμεων είναι φανερό πόσο ψεύτικη ήταν η υπόσχεση.

Οι ανταγωνισμοί των ισχυρών μετατρέπονται σε μίσος και εθνικιστική βία μεταξύ των απλών ανθρώπων. Σέρβων και Αλβανών στη Μιτρόβιτσα, Μακεδόνων και Αλβανών στα Σκόπια, όλων των γιουγκοσλαβικών εθνοτήτων για άλλη μια φορά στη Βοσνία. Το ίδιο προσπαθούν να μεταφέρουν και εδώ με τις απειλές για το όνομα της Μακεδονίας. Οι θεωρίες ότι οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις είναι ένας σύντομος δρόμος για τη φιλία των λαών αποδείχθηκαν παραμύθια. Αντίθετα, το μίσος και ο διαχωρισμός μεταξύ των απλών ανθρώπων είναι μια από τις πιο επικίνδυνες από τις επιπτώσεις του ιμπεριαλισμού.

Γι’ αυτήν την κατάσταση, αυτοί που φταίνε λιγότερο από όλους είναι οι καταπιεσμένες μειονότητες. Τα Βαλκάνια ήταν και είναι γεμάτα μειονότητες. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια πολυεθνική επικράτεια. Τα εθνικά κράτη που χαράχτηκαν στο χάρτη με βάση τους εθνικισμούς, τις “Μεγάλες Ιδέες” και τη βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν “εθνικά καθαρές” περιοχές. Ο μόνος τρόπος για κάτι τέτοιο ήταν οι σφαγές, οι εθνικές εκκαθαρίσεις και η μαζική προσφυγιά. Ακόμη κι έτσι, δεν υπάρχει χώρα σήμερα στα Βαλκάνια που να μην έχει μία, δύο ή και περισσότερες μειονότητες.

Τα βαλκανικά κράτη έχουν παράδοση να ξεσπάνε όλη τους τη βία και την καταπίεση στις μειονότητες που έχουν μέσα στα σύνορά τους, αντιμετωπίζοντάς τες ως πράκτορες του εχθρού. Οι τούρκοι μειονοτικοί της Θράκης παραμένουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας χωρίς δικαίωμα ούτε στον εθνικό τους προσδιορισμό. ΘύματαΣυμβαίνει πολλές φορές μια μειονότητα να γίνεται αφορμή για πόλεμο. Το 1922 η Ελλάδα εισέβαλε στη Μικρά Ασία με πρόσχημα τους Ελληνες της Σμύρνης, στην πραγματικότητα για να παίξει το παιχνίδι των Αγγλων. Στη δεκαετία του ‘50, την καταπίεση των Τουρκοκύπριων στην Κύπρο την πλήρωσαν και οι Ελληνες της Πόλης. Στη δεκαετία του ‘90, όλες οι εθνότητες στη Γιουγκοσλαβία έγιναν όμηροι και πιόνια στα χέρια του σέρβικου, του κροάτικου και των άλλων εθνικισμών.

Οι μειονότητες δεν είναι “πράκτορες” των ιμπεριαλιστών. Είναι τα θύματα. Οι μεγάλες δυνάμεις στήριξαν στα λόγια κατά καιρούς διάφορες μειονότητες, και στο τέλος τις άφησαν ακόμη πιο αδύναμες στο έλεος των αντιπάλων.

Υπάρχει όμως και μια διαφορετική παράδοση στα Βαλκάνια. Σε στιγμές που οι απλοί άνθρωποι δεν σήκωσαν τις εθνικές σημαίες αλλά τις σημαίες του αγώνα, βρέθηκαν να παλεύουν δίπλα δίπλα εργάτες κάθε εθνότητας και θρησκείας. Οι Σέρβοι και οι Αλβανοί εργάτες στα ορυχεία του Κοσόβου έδιναν μαζί σημαντικούς αγώνες ενάντια στο γιουγκοσλαβικό κράτος μέχρι και τη δεκαετία του ‘90. Στην αντίσταση ενάντια στη φασιστική κατοχή, στις γραμμές του ΕΛΑΣ πολέμησαν μαζί Ελληνες, Σλαβομακεδόνες, Εβραίοι και αλβανοί Τσάμηδες. Η εβραϊκή κοινότητα σφαγιάστηκε από τους Ναζί, οι Τσάμηδες εκδιώχθηκαν με μανία από τις δυνάμεις του “εθνικού” ΕΔΕΣ και αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Αλβανία. Σλαβομακεδόνες πήραν μέρος και στον Εμφύλιο και κατέληξαν από την άλλη μεριά των συνόρων μαζί με όλους τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού.

Το αντιπολεμικό κίνημα έχει να παίξει αυτό το ρόλο σήμερα. Να ενώσει τους απλούς ανθρώπους, εργάτες και νεολαία από κάθε εθνότητα και από κάθε πλευρά των συνόρων. Ούτε ο ιμπεριαλισμός, ούτε ο εθνικισμός είναι λύση απέναντι στην εθνική καταπίεση. Λύση είναι οι κοινοί αγώνες που δείχνουν στην πράξη ότι οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους.

To Kόσοβο στην δίνη του Νέου Ψυχρού Πολέμου

2008-03-09T03:21:00.003+02:00

Η διαμάχη για την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου συνοδεύεται από μια μυθολογία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρουσιάζονται σαν προστάτες των Αλβανών που αφού “βοήθησαν” με τους βομβαρδισμούς του 1999 στην απελευθέρωση από τη σέρβικη καταπίεση, τώρα ολοκληρώνουν το έργο τους στηρίζοντας την ανεξαρτησία του Κοσόβου.

Από την άλλη μεριά, η Ρωσία εμφανίζεται σαν προστάτιδα δύναμη των ομόδοξων Σέρβων που βάζει βέτο για την αναγνώριση του Κοσόβου από τον ΟΗΕ. Η πραγματικότητα είναι ότι ούτε οι Αμερικάνοι κόπτονται για τα δικαιώματα των Αλβανών, ούτε η Ρωσία για τα ιστορικά δίκαια της Σερβίας. Αντίθετα πάνω στη διαμάχη για το μέλλον του Κοσόβου διεξάγεται ένα σημαντικό επεισόδιο του “νέου ψυχρού πολέμου” μεταξύ Ρωσίας και Αμερικής. Σέρβοι και Αλβανοί, αλλά και όσοι άλλοι μπλέκονται σ’ αυτούς τους ανταγωνισμούς κινδυνεύουν να γίνουν πιόνια των δύο μεγάλων δυνάμεων και τελικά να βγουν ούτως η άλλως χαμένοι.

Ο Νικόλας Ζηργάνος στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία δημοσίευσε ένα αναλυτικό ρεπορτάζ για το αποκαλούμενο “Μεγάλο Παιχνίδι” των αγωγών που εξελίσσεται στα Βαλκάνια. Το γήπεδο πάνω στο οποίο παίζεται ο ανταγωνισμός είναι η μεταφορά των ενεργειακών αποθεμάτων, πετρελαίου και φυσικού αερίου, από τον Καύκασο στην Ευρώπη. Στη μια του μεριά αυτός ο ανταγωνισμός είναι το ποιος ελέγχει τα ίδια τα αποθέματα στον Καύκασο. Το επόμενο βήμα είναι ποιος ελέγχει και σε ποιο βαθμό τα Βαλκάνια, γιατί από εκεί περνάνε οι αγωγοί.

Ο νέος πρόεδρος της Ρωσίας, Μεντβέντεφ, έκανε επίσκεψη στη Σερβία λίγο πριν τις ρώσικες εκλογές όπου επιβεβαίωσε τη συμφωνία του αγωγού South Stream. Με αυτόν τον αγωγό σκοπεύουν να μεταφέρουν φυσικό αέριο της ρώσικης Gazprom στην Ιταλία όπου έχουν κάνει συμφωνία με την εταιρεία ENI. Ο Μεντβέντεφ εκτός από πρόεδρος της Ρωσίας είναι και πρόεδρος της Gazprom. Τα σχέδια για τον ένα κλάδο που θα καταλήγει στη νότια Ιταλία είναι να περάσει μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας. Ο άλλος κλάδος σχεδιάζεται να περάσει μέσω Σερβίας για να καταλήξει στη βόρεια Ιταλία. Οι συμφωνίες έγιναν με οικονομικά εξευτελιστικούς όρους για τη Σερβία, αφού η Ρωσία προσέφερε το γεωπολιτικό της “βάρος”.

Ο αγωγός South Stream ανταγωνίζεται τον αμερικάνικων συμφερόντων αγωγό AMBO που παίρνει το όνομά του από τις χώρες που σκοπεύει να διασχίζει, Βουλγαρία, Μακεδονία, Αλβανία για να περνάει στην Ευρώπη μέσω του αλβανικού λιμανιού της Αυλώνας. Οπως υπενθυμίζει ο Νικόλας Ζηργάνος, το 1999 κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών στο Βελιγράδι, ο βρετανός διοικητής του ΝΑΤΟ, Μάικλ Τζάκσον δήλωνε πως “θα θα παραμείνουμε (στρατιωτικά) στην περιοχή επί μακρόν γιατί πρέπει να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων προς την Ευρώπη”, ενώ ο υπουργός ενέργειας του Κλίντον, Μπιλ Ρίτσαρντσον, τόνιζε τη στρατηγική σημασία που έχει για τις ΗΠΑ η παράκαμψη των αγωγών που βρίσκονται σε ρώσικη επιρροή.

Αυτό που έχει αλλάξει από το 1999 είναι ότι η αμερικάνικη ηγεμονία σε παγκόσμιο επίπεδο έχει υποχωρήσει ενώ η ισχύς της Ρωσίας έχει κάνει βήματα μπροστά. Η επιρροή τους δεν είναι συγκρίσιμη, οι ΗΠΑ παραμένουν αδιαμφισβήτητο νούμερο 1 στην ιεραρχία του ιμπεριαλισμού. Ομως, λόγω της αποτυχίας τους στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, της κρίσης που έχει οξυνθεί σε φιλικά τους καθεστώτα όπως το Πακιστάν, αλλά και της οικονομικής τους αποδυνάμωσης, βρίσκονται πιο εκτεθειμένες. Αντίστοιχα η Ρωσία, λόγω της ανόδου της τιμής του πετρελαίου και της κρίσης των ΗΠΑ νιώθει πιο ικανή να βάλει πόδι στα Βαλκάνια.

Ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων δεν φέρνει ισορροπία στα Βαλκάνια. Αντίθετα κάνει πιο επικίνδυνη την κατάσταση. Η Σερβία διεκδικεί ότι θα κρατήσει τον έλεγχο της περιοχής στο Βόρειο Κόσοβο με κέντρο τη Μιτρόβιτσα όπου είναι πλειονότητα οι Σέρβοι. Η Ρωσία απειλεί ότι θα στείλει στρατεύματα στη Μιτρόβιτσα για να προστατεύσει τη Σερβία. Μια τέτοια εξέλιξη θα φέρει σε απόσταση αναπνοής στρατιώτες της Ρωσίας, των ΗΠΑ και της ΕΕ από τις δύο πλευρές του συρματοπλέγματος. Σε εξέλιξη βρίσκεται η αντιπαράθεση για την αντιπυραυλική ασπίδα που απειλούν ότι θα εγκαταστήσουν οι ΗΠΑ σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, στοχεύοντας τη Ρωσία.

Η Ρωσία αντιμετωπίζει αυτό το σχέδιο ως απειλή, ενώ αυτές τις μέρες έχει κόψει για ακόμη μια φορά την παροχή φυσικού αερίου στην Ουκρανία, από όπου περνάει το μεγαλύτερο μέρος του αερίου με κατεύθυση την Ευρώπη. Σε ολόκληρο αυτό το “Μεγάλο Παιχνίδι” είναι φανερό ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν μόνο ισχυροί προστάτες που απειλούν να ματοκυλίσουν τα Βαλκάνια για τα δικά τους σχέδια και τα δικά τους συμφέροντα.

Το μεγάλο παζάρι

2008-03-09T03:20:00.001+02:00

Η επίσκεψη του γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ, στην Αθήνα τη Δευτέρα 3 Μάρτη ήταν αποκαλυπτική για το βρόμικο πολεμικό παρασκήνιο που εξελίσσεται πίσω από τα παζάρια για το όνομα της Μακεδονίας.

Ο γραμματέας του ΝΑΤΟ συναντήθηκε την Κυριακή με τον Μπους στην Ουάσινγκτον και λιγότερο από 24 ώρες μετά, συναντήθηκε με τον Παπούλια, τον Καραμανλή, την Μπακογιάννη και τον Μεϊμαράκη. Εξελίσσεται ένα παζάρι και από τις δύο πλευρές. Οπως περιγράφουν τα ρεπορτάζ όλων των εφημερίδων, ο Σέφερ ζητάει από την ελληνική κυβέρνηση να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσόβου και να μη θέσει βέτο στην ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Από τη μεριά της η κυβέρνηση της ΝΔ συνέδεσε την αποστολή μαχητικών ελικοπτέρων Σινούκ στο Αφγανιστάν με την πίεση που θα ασκήσει το ΝΑΤΟ στη Δημοκρατία της Μακεδονίας ώστε να κάνει πίσω σε σχέση με το όνομα.

Η Μπακογιάννη, ακόμη και στη δημόσια ομιλία της μετά τη συνάντηση με τον Σέφερ, πρόβαλε τη μεγάλη συμμετοχή της Ελλάδας στα μέτωπα του πολέμου και σε στρατιώτες και σε χρήμα. Είναι κάτι που δε συνηθίζεται, αφού τις περισσότερες φορές μάς κρύβουν πόσο βαθειά μπλεγμένος είναι ο ελληνικός στρατός στον πόλεμο του Μπους. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι ειπώθηκε “ιδιαιτέρως”. Συγκεκριμένα η Μπακογιάννη είπε:

“Πέραν του ζητήματος της διεύρυνσης, με τον Γενικό Γραμματέα συζητήσαμε για δύο ακόμα θέματα που θα απασχολήσουν τη Σύνοδο Κορυφής: Τις εξελίξεις και την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο και το Αφγανιστάν. Πρόκειται για δύο πολύ σημαντικές αποστολές που έχει αναλάβει η Συμμαχία υπέρ της σταθερότητας και της αντιμετώπισης της διεθνούς τρομοκρατίας, αντίστοιχα.

Η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά και στις δύο αυτές αποστολές. Η συνεισφορά της το 2007 ήταν συνολικά και για τις δυο αυτές αποστολές, δύο χιλιάδες άνδρες περίπου. Είναι μία ακόμα έμπρακτη απόδειξη της επί 55 χρόνια συμμαχικής αλληλεγγύης της Ελλάδας στη γενικότερη προσπάθεια της Συμμαχίας. Σε αυτήν, ιδιαίτερη θέση κατέχει η συμβολή μας στην κατανομή των Συμμαχικών βαρών με αμυντικές δαπάνες που κυμαίνονται στο 3 % του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος μας.”

Ενώ πρόσθεσε και μια υπενθύμιση ότι μιας και η Ελλάδα δίνει τόσα πολλά, περιμένει ανταλλάγματα: “Πιστεύω – και κλείνω μ’ αυτό – ότι θεμελιώδης αρχή μιας Συμμαχίας, κάθε συμμαχίας, είναι ότι, όταν κράτη-μέλη δίνουν και μάλιστα έμπρακτα – την αλληλεγγύη τους, είναι εύλογο και να την αναμένουν στις σχέσεις τους με τρίτες χώρες από τους εταίρους και συμμάχους.”

Αντίστοιχη λογική είχε αναπτύξει και ο Καραμανλής στη Βουλή την περασμένη βδομάδα. Αφού απείλησε τη γειτονική χώρα ότι αν δε συμμορφωθεί με τις ελληνικές απαιτήσεις δεν θα κάνει βήμα μπροστά στις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ, θύμισε με έμφαση ότι η Ελλάδα είναι το πιο παλιό μέλος του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια.

Και ο Σέφερ στη δήλωσή του συμφώνησε με αυτές τις διαπιστώσεις: “Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να είναι κανείς μέλος και στο να μην είναι”, είπε χαρακτηριστικά. Ο Μπους την προηγούμενη μέρα είχε ξεκαθαρίσει με μια αντίστοιχη δήλωση ότι οι ΗΠΑ δεν δίνουν καμιά εγγύηση στις τρεις υποψήφιες χώρες, Μακεδονία, Κροατία και Αλβανία ότι θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ στη Σύνοδο που θα γίνει τον Απρίλη.

Με άλλα λόγια, με αφορμή τις αντιπαραθέσεις στα Βαλκάνια, μέχρι τον Απρίλη θα ακολουθήσει ένα γαϊτανάκι πλειοδοσίας, για το ποιος θα δώσει περισσότερη βοήθεια στον πόλεμο, ποιος θα στείλει περισσότερα στρατεύματα, ποιος θα διαθέσει περισσότερα όπλα. Το μέτωπο του Αφγανιστάν καίει το ΝΑΤΟ. Είναι το σημείο όπου βρίσκεται στρατός και από τις 26 χώρες της Συμμαχίας και παρόλα αυτά έχουν χάσει τον έλεγχο της μισής χώρας. Ολες οι χώρες πιέζονται για μεγαλύτερη συμμετοχή και κυρίως για να στείλουν στρατεύματα στην πρώτη γραμμή του πυρός.

Οσο περισσότερες πατριωτικές κορώνες θα ακούμε το επόμενο διάστημα και από την ελληνική κυβέρνηση όπως και από όλες τις πλευρές, τόσο μεγαλύτερη εμπλοκή στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” θα ετοιμάζουν.

Βομβαρδισμός Συνδικάτων

2008-03-06T00:35:00.002+02:00

Ισοπέδωσαν και το κτίριο της γενικής συνομοσπονδίας των Παλαιστινιακών Συνδικάτων στη Γάζα. Περισσότερα εδώ

Αεροπορικό χτύπημα στη Σομαλία

2008-03-04T00:56:00.002+02:00

Επιβεβαιώνεται το δημοσίευμα του Al Jazeera που έκανε λόγο για βομβαρδισμό από αμερικάνικο αεροσκάφος της πόλης Δόμπλε και για τουλάχιστον τέσσερις άμαχους νεκρούς.

Καταστρέψτε το Ισραήλ

2008-03-02T15:12:00.001+02:00

22 Μάρτη. Ξαναπιάνουμε το Νήμα του 1999 και του 2003.

2008-02-29T16:00:00.001+02:00

OΛOI ΣTO ΣYΛΛAΛHTHPIO ΣTIΣ 22 MAPTH.
ΞANAΠIANOYME TON NHMA TOY 1999 & TOY 2003
OXI ΣTA ΠPOTEKTOPATA
Tέρμα στην αμερικάνικη κατοχή
Kαμιά ελληνική συμμετοχή

Στις 24 Μάρτη του 1999 ξεκίνησε ένας βάρβαρος βομβαρδισμός του ΝΑΤΟ ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Βομβαρδίστηκαν δημόσια κτίρια, γέφυρες, τηλεοπτικοί σταθμοί. Αλλά πάνω από όλα εκατοντάδες άμαχοι. Ηταν ο πρώτος πόλεμος που προβλήθηκε με τόσο θράσος ως “ανθρωπιστικός”. Η αιτία του σύμφωνα με τον τότε “πλανητάρχη” Κλίντον αλλά και όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες που είχαν σταθεί στο πλευρό του ήταν η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αλβανών του Κοσόβου. Ωστόσο, οι άμαχοι που δολοφονήθηκαν από τις βόμβες του ΝΑΤΟ ήταν και Σέρβοι και Αλβανοί. Σε έναν μόνο από τους βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν εν ψυχρώ 100 αλβανοί πρόσφυγες την ώρα που εγκατέλειπαν με καραβάνι το Κόσοβο. Σε εκείνον τον πόλεμο έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της και η τόσο αηδιαστική έκφραση: “παράπλευρες απώλειες”.

Στην Ελλάδα, όλα αυτά τα παραμύθια δεν βρήκαν ακροατήριο. Ξέσπασε ένα τεράστιο κίνημα από τις πρώτες μέρες του πολέμου. Χιλιάδες κόσμου βγήκαν αυθόρμητα στο δρόμο, κινητοποιήθηκαν τα συνδικάτα, οργανώθηκαν αντιπολεμικές συνελεύσεις στις σχολές. Σε όλες τις πόλεις, οι διαδηλώσεις και οι συναυλίες συμπαράστασης στη βομβαρδιζόμενη Γιουγκοσλαβία κράτησαν μέχρι τον Ιούνη, όταν πλέον ο ΝΑΤΟϊκός στρατός αναπτύχθηκε στο Κόσοβο και το ανακήρυξε προτεκτοράτο του ΟΗΕ.

Το αντιπολεμικό κίνημα του 1999 ήταν ένας προπομπός για τον επόμενο γύρο του αντιπολεμικού κινήματος που ξεκίνησε το 2001 και κορυφώθηκε το 2003. Οι εργάτες και η νεολαία στην Ελλάδα δεν είχαν πιστέψει στον “ανθρωπιστικό” χαρακτήρα του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Δεν ήταν πρόθυμοι να πιστέψουν το ίδιο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Το 2003 οι διαδηλώσεις ήταν πολλαπλάσιες από το 1999 και πλέον το ξεκαθάρισμα στις αντιπολεμικές συνειδήσεις όλου του πλανήτη είχε δημιουργήσει έναν παγκόσμιο συντονισμό.쇓

Το συλλαλητήριο στις 22 Μάρτη μπορεί να είναι η αρχή για τη συνέχεια του αντιπολεμικού κινήματος που θα πιάσει το νήμα και του 1999 και του 2003. Το αντιπολεμικό κίνημα του 1999 αποδεικνύεται σήμερα προφητικό. Οι βομβαρδισμοί της Γιουγκοσλαβίας όχι μόνο δεν έφεραν την απελευθέρωση και δικαιώματα, αλλά αύξησαν τα εθνικιστικά μίση, προκάλεσαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, καταδίκασαν εκατομμύρια στη φτώχεια και τελικά κατάφεραν να διαιωνίσουν την αστάθεια.

Τώρα οι δολοφόνοι αφού άπλωσαν τον πόλεμο σε όλο τον πλανήτη, επιστρέφουν στα Βαλκάνια και τολμάνε να ισχυριστούν ότι θα φέρουν την ειρήνη επειδή ανακηρύσσουν “ανεξάρτητο” το Κόσοβο, επισημοποιώντας δηλαδή ότι οι ΗΠΑ έχουν ένα προτεκτοράτο στα Βαλκάνια. Το τι καταφέρνουν οι ΗΠΑ εκεί που βάζουν το χέρι τους το ξέρουμε ήδη πολύ καλά από τις εμπειρίες των τελευταίων χρόνων. Εχασαν τον έλεγχο στην κατοχή του Αφγανιστάν και εξίμισυ χρόνια αργότερα, ο πόλεμός συνεχίζεται και έχει απλωθεί μέσα στο Πακιστάν. Εχασαν τον έλεγχο της κατοχής του Ιράκ, έχοντας ήδη προκαλέσει πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς και η κρίση τους φέρνει σήμερα τον τούρκικο στρατό να βομβαρδίζει το ιρακινό Κουρδιστάν. Στήριξαν το Ισραήλ να επιτεθεί στο Λίβανο. Βομβάρδισαν τις φτωχογειτονιές αλλά ηττήθηκαν. Στήριξαν την Αιθιοπία να επιτεθεί στη Σομαλία και προκάλεσαν έναν εμφύλιο πόλεμο που συνεχίζεται. Η κρίση στην Ανατολική Αφρική έφτασε στην Κένυα, γιατί στις εκλογές στήριξαν τη νοθεία του προέδρου επειδή είναι φίλος τους στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”.

Iσορροπίες
Η αγωνία των ΗΠΑ να στήσουν ένα προτεκτοράτο στα Βαλκάνια σχετίζεται με την κρίση τους σε όλα αυτά τα μέτωπα. Θέλουν να διασφαλίσουν ένα πάτημα στα Βαλκάνια γιατί δεν ξέρουν αν αύριο οι ισορροπίες θα είναι ακόμη πιο δύσκολες για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Δεν θα τους αφήσουμε να προσπαθήσουν να λύσουν το πρόβλημά τους μέσα από ένα νέο ματοκύλισμα στα Βαλκάνια. Γι' αυτό στις 22 Μάρτη πρέπει να θυμηθούμε τις καλύτερες παραδόσεις του αντιπολεμικού κινήματος και του 1999 και του 2003.

Αυτό σημαίνει ότι βάζουμε στο στόχαστρο τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Διαδηλώνουμε στην αμερικάνικη πρεσβεία απαιτώντας να σταματήσει η κατοχή του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Παλαιστίνης. Να φύγουν οι Αμερικάνοι από τα Βαλκάνια. Ενώνουμε τη φωνή μας με τις διαδηλώσεις που θα οργανωθούν από τις 15 ως 22 Μάρτη σε όλο τον κόσμο απαιτώντας τα ίδια πράγματα. Ενώνουμε όμως τη φωνή μας, αυτή τη στιγμή, πρώτα και κύρια με του εργάτες και τη νεολαία στα Βαλκάνια που έχει πρόσφατη την εμπειρία τί σημαίνει αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα δείχνει πού βρίσκεται η πραγματική ελπίδα. Οχι στην αγκαλιά του ενός και του άλλου ιμπεριαλιστή που προσφέρει “προστασία”, αλλά στους αγώνες των απλών ανθρώπων. Το 1999 οι σιδηροδρομικοί της Θεσσαλονίκης με την απεργία τους χάλασαν τα σχέδια του ΝΑΤΟ, εμπόδισαν τη διέλευση των τρένων που μετέφεραν πολεμικό υλικό. Την ίδια ώρα οι διαδηλώσεις μας έδιναν κουράγιο στον κόσμο στο Βελιγράδι και στην Πρίστινα που ζούσε με τον εφιάλτη των βομβαρδισμών. Αυτό έχουμε να κάνουμε και σήμερα.

Για να είμαστε αποτελεσματικοί σε αυτή τη μάχη χρειάζεται να κάνουμε τους στόχους μας συγκεκριμένους. Η μάχη για να ηττηθεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και να φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια, σημαίνει ότι στην πρώτη θέση βάζουμε την απαίτηση να σταματήσει η συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης. Το 1999 φωνάζαμε “Κλίντον δολοφόνος – Σημίτης Συνένοχος”. 9 χρόνια αργότερα, αυτή η συνενοχή με την κυβέρνηση Καραμανλή έχει πολλαπλασιαστεί.

Υπάρχει ελληνικός στρατός στην κατοχή του Αφγανιστάν, ελληνικές φρεγάτες περιπολούν γύρω από το Λίβανο, στέλνονται ελληνικά τανκς και όπλα στην κατοχή του Ιράκ. Στη ΝΑΤΟϊκή KFOR στο Κόσοβο η ελληνική συμμετοχή είναι σημαντική. Πιο βόρεια, στη Βοσνία, παραμένει ελληνικός στρατός από το 1995. Οπως παραμένει και πιο νότια, στην Αλβανία. Από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης συνεχίζεται σήμερα να γίνεται η τροφοδοσία του στρατού κατοχής. Οι αμερικάνικες βάσεις στη Σούδα και το Ακτιο συνεχίζουν να παίζουν κομβικό ρόλο στο συντονισμό όλης αυτής της πολεμικής μηχανής. Τα αιτήματα, άρα, είναι συγκεκριμένα. Να γυρίσει πίσω ο ελληνικός στρατός από το Κόσοβο, το Αφγανιστάν και από όλα τα μέτωπα. Να κλείσουν οι βάσεις. Να σταματήσει όλη η διευκόλυνση και η συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης στον πόλεμο. Ο εχθρός δε βρίσκεται μόνο στο αμερικάνικο Πεντάγωνο και στην έδρα του ΝΑΤΟ αλλά και μέσα στην ίδια μας τη χώρα.

Δίπλα σ' αυτά, χρειάζεται να αναδείξουμε ένα ακόμη πιο βρόμικο παιχνίδι που παίζει η ελληνική κυβέρνηση. “Αξιοποιεί” την αστάθεια και την απειλή του πολέμου για να αρπάξει κομμάτι από τη λεία. Αυτό είναι που κάνει αυτές τις μέρες με τα παζάρια για το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Απειλεί τους γείτονές μας, παρέα με τους Αμερικάνους και τον Νίμιτς, ότι μπορεί να τους αλλάξει το όνομα της χώρας τους. Κάνει επίδειξη δύναμης, λέγοντας ότι μπορεί το μεγάλο αφεντικό στην περιοχή να είναι οι ΗΠΑ, αλλά υπάρχει και ένα ντόπιο αφεντικό, η ελληνική κυβέρνηση που θα κάνει κι αυτή κουμάντο. Αν οι Αμερικάνοι θα έχουν ένα προτεκτοράτο στο Κόσοβο, η Ελλάδα φιλοδοξεί να έχει ένα δικό της προτεκτοράτο στη Μακεδονία, όπου οι έλληνες καπιταλιστές θα μπορούν να αλωνίζουν και να παίρνουν όλη την οικονομία στα χέρια τους.

Eκβιασμοί
Απειλεί να εμποδίσει με βέτο την ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Αυτό που θέλει είναι να κάνει τη γειτονική χώρα να υποκύψει και να δηλώσει την υποταγή της σε όλους τους μελλοντικούς σχεδιασμούς, και των Αμερικάνων και των ελλήνων καπιταλιστών. Γι' αυτό λέμε Οχι στο βέτο και στους εκβιασμούς, όπως και Οχι στο σχέδιο Νίμιτς. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει το δικαίωμα να ονομάζεται όπως θέλει. Ολοι οι λαοί των Βαλκανίων πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν το μέλλον τους, χωρίς μεγάλους προστάτες και χωρίς ντόπιους νταήδες.

Για όλους αυτούς τους λόγους, χρειάζεται το Σάββατο 22 Μάρτη, στις 12 το μεσημέρι να διαδηλώσουμε αντιπολεμικά στο Σύνταγμα. Είναι πέντε χρόνια μετά την κήρυξη του πολέμου στο Ιράκ και εννέα χρόνια μετά το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας. Μένουν τέσσερις βδομάδες μέχρι τότε. Αρκούν για να μεταφέρουμε το μήνυμα του αντιπολεμικού συλλαλητηρίου σε κάθε εργατικό χώρο, σε κάθε σχολή και σε κάθε σχολείο. Να φτάσει παντού το μήνυμα που στέλνει η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, φοιτητικοί σύλλογοι, η Πακιστανική Κοινότητα, η Μουσουλμανική Ενωση Ελλάδας και μια σειρά άλλοι φορείς που θα πολλαπλασιαστούν μέχρι τις 22 Μάρτη, όπως πολλαπλασιάζονται και οι απειλές για την ειρήνη στα Βαλκάνια.

Πακιστάν. Πού βαδίζει μετά τις εκλογές;

2008-02-29T15:59:00.000+02:00

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 18ης Φλεβάρη στο Πακιστάν ήταν μια ήττα του Μουσάραφ, ένα δυνατό χτύπημα ενάντια στη χούντα του. Στη νέα Βουλή, τις περισσότερες έδρες έχει το κόμμα της δολοφονημένης Μπούτο, ακολουθεί το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Ναουάζ Σαρίφ και τρίτο το κόμμα του Μουσάραφ. Μεγάλη πτώση είχαν και τα συντηρητικά ισλαμιστικά κόμματα που συνεργάζονται με τον Μουσάραφ.

Η ήττα του Μουσάραφ ήρθε μετά από ένα μεγάλο διάστημα σκληρών μαχών. Ο Μουσάραφ κήρυξε δύο φορές στρατιωτικό νόμο για να αντιμετωπίσει το κίνημα που πάλευε για δημοκρατία. Εδωσε εντολή στην αστυνομία και το στρατό να ματοκυλίσουν διαδηλώσεις και να συλλάβουν χιλιάδες κόσμο. Το δημοκρατικό κίνημα είχε ξεσπάσει με αφορμή διώξεις κατά δικαστικών που δεν υποτάσσονταν στη χούντα. Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν δικηγόροι και φοιτητές αλλά και χιλιάδες άλλοι απλοί άνθρωποι.

Το υπόβαθρο της κρίσης του Μουσάραφ ήταν η οργή εκατομμυρίων Πακιστανών ενάντια στον πόλεμο του Μπους και ιδιαίτερα του πολέμου στο γειτονικό Αφγανιστάν. Ο Μουσάραφ μετά τις 11 Σεπτέμβρη 2001 τάχθηκε στο πλευρό του Μπους και έστειλε τον πακιστανικό στρατό να χτυπάει τα μεθοριακά χωριά στις περιοχές των φυλών Παστούν που έχουν τη μεγαλύτερη σύνδεση με τους Ταλιμπάν. Σήμερα πάνω από 120 χιλιάδες πακιστανοί στρατιώτες πολεμάνε σε αυτές τις περιοχές. Οι Αμερικάνοι δε δίστασαν να βομβαρδίσουν ακόμη και πακιστανικά χωριά που θεωρήθηκαν φιλικά προς την αφγανική Αντίσταση. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν που ξεκίνησε το 2001 σήμερα όχι μόνο δεν έχει τελειώσει αλλά έχει απλωθεί μέσα στο Πακιστάν, μια χώρα παραδοσιακό σύμμαχο των ΗΠΑ. Η συμμετοχή του Πακιστάν στον πόλεμο ήταν αναγκαίος όρος για τους Αμερικάνους και γι' αυτό στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις τον Μουσάραφ όλα αυτά τα χρόνια στα εγκλήματά του.

Mετάβαση
Παρότι παρασκηνιακά οι Αμερικάνοι ετοίμαζαν συμφωνίες με την πρώην πρωθυπουργό Μπεναζίρ Μπούτο και άλλα στελέχη της Αντιπολίτευσης για να υπάρξει ομαλή μετάβαση στη “δημοκρατία” με εγγυητή το Μουσάραφ, η κινητοποίηση του κόσμου δεν άφησε αυτό το σενάριο να υλοποιηθεί. Η κόντρα Μουσάραφ-Μπούτο οξύνθηκε και λίγες μέρες αφού η πρώην πρωθυπουργός έφτασε στο Πακιστάν, δολοφονήθηκε.

Ετσι οι εκλογές, αντί για εργαλείο ομαλοποίησης γίνονταν επικίνδυνες για τα σχέδιά τους, γι' αυτό και ο Μουσάραφ τις ανέστειλε για ένα μήνα. Το αποτέλεσμα των εκλογών αναμένεται να αποσταθεροποιήσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Το κόμμα του Ζαρντάρι (του άντρα της Μπούτο) και το κόμμα του Ναουάζ Σαρίφ έχουν συμφωνήσει να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει με το Μουσάραφ. Οι έδρες των κομμάτων δεν αρκούν για να ανατρέψουν τον Πρόεδρο. Το κόμμα του Ζαρντάρι φαίνεται να έχει ήδη συμφωνήσει με τους Αμερικάνους ότι θα αφήσει το Μουσάραφ στη θέση του.

Οι Αμερικάνοι έχουν ξεκινήσει διάφορες πιέσεις: από το ότι θα κόψουν ένα μέρος της τεράστιας στρατιωτικής “βοήθειας” προς το Πακιστάν μέχρι ότι θα δώσουν το ΟΚ στις ελβετικές τράπεζες να ξεκινήσουν δίωξη κατά του Ζαρντάρι για οικονομικά σκάνδαλα. Τα κόμματα που πλειοψηφούν στη Βουλή είναι πρόθυμα να υποκύψουν σε όλα αυτά. Γι' αυτό και δεν αποτελούν καμιά πραγματική ελπίδα για τον απλό κόσμο στο Πακιστάν. Ετσι εξάλλου εξηγείται γιατί η συμμετοχή στις εκλογές ήταν μικρή. Ανεξάρτητοι παρατηρητές εκτιμούν ότι πάνω από τους μισούς Πακιστανούς δεν πήγαν στις κάλπες.

Τα κόμματα της νέας κυβέρνησης είναι πιστά στο νεοφιλελευθερισμό και στηρίζουν τις ελπίδες τους στη διαμόρφωση καλών σχέσεων με τον ιμπεριαλισμό.

Ετσι, κανένας από τους λόγους που αποσταθεροποιούσαν το Πακιστάν, δεν έπαψε να ισχύει μετά τις εκλογές. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν συνεχίζεται και παραμένει απλωμένος μέσα στο Πακιστάν. Δύο αντάρτικα μέσα στο Πακιστάν συνεχίζουν να πολεμάνε με τον πακιστανικό στρατό, ένα στο Ουαζιριστάν και ένα στο Βαλουχιστάν. Ο Μουσάραφ παραμένει πρόεδρος και η κατάσταση απέχει ακόμα πολύ από πραγματική δημοκρατία.

Οι διωγμένοι δικαστικοί δεν έχουν αποκατασταθεί για να επιστρέψουν στις θέσεις τους. Το ίδιο ισχύει για χιλιάδες άλλους διωκόμενους από τη χούντα. Και βέβαια, τίποτα δεν έχει αλλάξει σε σχέση με τη φτώχεια που χτυπάει εκατομμύρια αγρότες και εργάτες.

Υπάρχει όμως μια σημαντική αλλαγή. Ο κόσμος πλέον είδε στην πράξη το τι σημαίνει η δύναμή του. Οι εκλογές ήταν μόνο ένα στιγμιότυπο αυτής της διαδικασίας. Αυτό είναι που κάνει το καθεστώς του Μουσάραφ ακόμη πιο αδύναμο από πριν. Το ζήτημα είναι πώς ο κόσμος που οδήγησε τα πράγματα ως εδώ θα βρει τρόπο να ξαναοργανώσει τη δράση του για να δώσει συνέχεια. Κάθε βήμα που θα κάνουν δεν θα είναι μόνο άλλη μια νίκη για τη δημοκρατία, αλλά και μεγαλύτερο βάλτωμα και αδιέξοδο για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Ο Καραμανλής στην Τουρκία. Μιλούν για ειρήνη, οξύνουν τους ανταγωνισμούς

2008-02-02T21:20:00.000+02:00

Η επίσημη επίσκεψη του Καραμανλή στον Ερντογάν του έδωσε την ευκαιρία να παρουσιαστεί ως ειρηνιστής. Η κυβέρνηση προβάλλει ότι είναι η πρώτη επίσημη επίσκεψη έλληνα πρωθυπουργού μετά την επίσκεψη του γέρου Καραμανλή το 1959. Η επίσκεψη υποτίθεται θα προσπαθήσει να διευρύνει τα μέτρα οικοδόμησης συνεργασίας, να μειώσει τις εντάσεις και να βελτιώσει το κλίμα μεταξύ των δύο χωρών. Αυτό που έγινε στην Τουρκία όμως είναι ένα ακόμη επεισόδιο του παζαριού που προκαλεί την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες. Η στρατηγική της ελληνικής άρχουσας τάξης είναι ότι “στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας” και δεν ταυτίζεται με τις “αντι-τουρκικές” κορώνες του Σαρκοζί και άλλων ευρωπαίων ηγετών. Ετσι γλιτώνει το κόστος της άμεσης σύγκρουσης με την τούρκικη άρχουσα τάξη ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει τα “πάρε-δώσε”. Ο Καραμανλής πήγε ως μεσολαβητής που ζητάει από την Τουρκία να “προσαρμοστεί στο κοινοτικό κεκτημένο της ΕΕ”. Αυτά τα “πάρε-δώσε” όμως κάθε άλλο παρά οδηγούν στην ειρήνη. Το πιο πρόσφατο κατόρθωμα που παρουσιάστηκε ως “μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης” μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας από την Μπακογιάννη ήταν η δημιουργία μιας ελληνοτουρκικής επιχειρησιακής μονάδας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ για συμμετοχή σε “ειρηνευτικές” επιχειρήσεις και μιας ελληνοτουρκικής χερσαίας μονάδας στο πλαίσιο της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ. Μας λένε δηλαδή ότι η ελληνοτουρκική ειρήνη έρχεται μέσα από την από κοινού συμμετοχή στον πόλεμο του Μπους. Αμέσως μετά ήρθε ο ελληνοτουρκικός αγωγός φυσικού αερίου που εγκαινιάστηκε στον Εβρο. Ομως μαζί με τους αγωγούς που φέρνουν αέριο και πετρέλαιο από την Κασπία έρχονται μεγαλύτεροι και πιο επικίνδυνοι ανταγωνισμοί. Τα Βαλκάνια και η Μεσόγειος γίνονται ξανά πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τη Ρωσία. Οι συμφωνίες με τον Πούτιν δεν ήταν μόνο φυσικό αέριο αλλά και η μεγαλύτερη παραγγελία ρώσικων τανκς από την Ελλάδα. Κι αυτή με τη σειρά της έφερε και αντίστοιχες παραγγελίες όπλων από ΗΠΑ και Ευρώπη.

Από τη μεριά της η τούρκικη άρχουσα τάξη έχει να λύσει ακόμη δυσκολότερα παζλ. Η αποτυχία της αμερικάνικης κατοχής στο Ιράκ οδήγησε τον τούρκικο στρατό να βομβαρδίζει χωριά Κούρδων και τους Αμερικάνους να στηρίζουν με μισή καρδιά. Ετσι ξανάνοιξε μέσα στην Τουρκία το κουρδικό ζήτημα που υποτίθεται ο Ερντογάν είχε καταφέρει να το οδηγήσει σε ύφεση. Παράλληλα εξελίσσεται και ένας κλασικός οικονομικός ανταγωνισμός. Στη διετία 2006-2007 προχώρησαν οι εξαγορές δύο τουρκικών τραπεζών, της Finansbank και της Tefken Holding από την Εθνική Τράπεζα και την Eurobank αντίστοιχα. Τα “βήματα εμπιστοσύνης” περιλαμβάνουν και τέτοιες συμφωνίες μεταξύ των καπιταλιστών. Τη συνάντηση η κυβέρνηση προσπαθεί να την επενδύσει και με αέρα “εθνικής ενότητας”. Εν όψει του ταξιδιού, η Μπακογιάννη οργάνωσε συνεδρίαση του “Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής” στις 17 Γενάρη με κύρια θέματα τις εξελίξεις στο Κόσοβο, το Μακεδονικό και τα ελληνοτουρκικά. Το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής είναι ένα εργαλείο της κυβέρνησης για να κατασκευάζει “εθνική συστράτευση” στα διάφορα θέματα και να βάζει την αντιπολίτευση και την Αριστερά στο ίδιο τσουβάλι με τον εαυτό της. Από τον Πάγκαλο που εκπροσώπησε το ΠΑΣΟΚ, ήταν μάλλον αναμενόμενο να στηρίξει τον Καραμανλή.

Από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν ήταν αναμενόμενη η ίδια στάση. Συμμετείχε ο βουλευτής του Γιάννης Μπανιάς, ο οποίος έδωσε πλήρη στήριξη στο πλασάρισμα του Καραμανλή ως “ειρηνοποιού”. Χαρακτήρισε τη συνάντηση "πολύ χρήσιμη" και πρόσθεσε ότι “αν επιμείνουμε σε θέσεις αρχών, η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη αξιοπιστία στο διεθνή χώρο. Χρειαζόμαστε μια στρατηγική με διάρκεια και συνέχεια”. Είπε ακόμη ότι “το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Τουρκία μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει βήμα εμπέδωσης της συνεργασίας των δύο χωρών και λαών”. Οι εργάτες στις δύο πλευρές του Αιγαίου ούτε έχουμε να παζαρέψουμε τίποτα, ούτε να μοιράσουμε μεταξύ μας. Αν ο κόσμος στην Τουρκία θέλει να μπει στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι δικαίωμά του. Δεν έχουμε κανένα συμφέρον από τους εκβιασμούς του Καραμανλή, είτε τους φανερούς είτε αυτούς που καλύπτει πίσω από το Σαρκοζί.

Ο Νίμιτς στη Μακεδονία...

2008-02-02T21:18:00.000+02:00

Συνάντηση εκπροσώπων της Ελλάδας και της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με τον ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ για το Μακεδονικό, Μάθιου Νίμιτς, έγινε την περασμένη Δευτέρα στην πόλη Οχρίδα. Οι δύο πρέσβεις, Βασιλάκης και Δημητρόφ συναντήθηκαν μετά από την εναρκτήρια ομιλία του μακεδόνα Υπουργού Εξωτερικών, Αντόνιο Μιλοσόσκι. Σε ένα μήνα προγραμματίζεται αντίστοιχη συνάντηση αυτή τη φορά στην Αθήνα, με την παρουσία της Μπακογιάννη.

Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει αυτές τις συναντήσεις σαν βήματα καλής θέλησης. Στην πραγματικότητα το πρόβλημα διαιωνίζεται καθώς οι ελληνικές πιέσεις πάνω στη γειτονική χώρα αυξάνουν.

Το γεγονός που βάζει τη χρονική πίεση είναι η Σύνοδος του ΝΑΤΟ τον ερχόμενο Απρίλη στη Ρουμανία. Εκεί αναμένεται να καθοριστεί η διαδικασία ένταξης ή μη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η ελληνική κυβέρνηση αξιοποιεί τη δυνατότητα βέτο που έχει ως εκβιασμό για να κερδίσει υποχωρήσεις από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αντίστοιχες κίνησεις γίνονται και για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η Δημοκρατία της Μακεδονίας βρίσκεται πιασμένη μέσα στη μέγγενη των διεθνών οργανισμών και της Ελλάδας. Από τη μια μεριά το ΔΝΤ και η ΕΕ έχουν οδηγήσει σε ένα νεοφιλελεύθερο ξεπούλημα ολόκληρη την οικονομία της χώρας. Εργοστάσια, τράπεζες, οργανισμοί, εμπόριο, όλα πουλιούνται εδώ και μια δεκαπενταετία. Από την άλλη, οι έλληνες καπιταλιστές είναι πρώτοι στη σειρά των αρπαχτικών που παίρνουν στα χέρια τους την οικονομία. Ελληνες καπιταλιστές κατέχουν πλέον διυλιστήρια, ορυχεία, υφαντουργεία, αρτοβιομηχανίες, τηλεπικοινωνίες, τράπεζες, τυχερά παιχνίδια, τουρισμό. Ολα αυτά γίνονται με “τριτοκοσμικούς” όρους. Φτηνό ξεπούλημα των επιχειρήσεων, βάρβαρες εργασιακές συνθήκες, η επίσημη ανεργία φτάνει στο 36%. Παρότι είναι μία από τις φτωχότερες χώρες, η ΕΕ της έδωσε συγχαρητήρια που μείωσε τους φόρους των επιχειρήσεων στο 10%, το μικρότερο ποσοστό όλης της ηπείρου μαζί με το Κιργιστάν και το Καζαχστάν.

Ετσι, η Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι μια ανοιχτή αγορά, φορολογικός και εργασιακός “παράδεισος” για τις ελληνικές εξαγωγές και επιχειρήσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των εισαγωγών στην Ελλάδα γίνεται από ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν εγκατασταθεί από την άλλη πλευρά των συνόρων.

Η ελληνική πίεση για το “όνομα” εφευρέθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για να αναγκάσει τη γειτονική χώρα να κάνει αυτές τις υποχωρήσεις στους έλληνες καπιταλιστές. Και σήμερα αυτό το ρόλο συνεχίζει να παίζει. Παρά τις κραυγές των εθνικιστών, η ελληνική κυβέρνηση ξέρει ότι απέναντι στη γειτονική χώρα βρίσκεται σε θέση ισχύος. Οπως έλεγε με στόμφο η Μπακογιάννη σε μια πρόσφατη συνέντευξή της, στην Αννα Παναγιωταρέα: “σε τελική ανάλυση γείτονες των Σκοπίων είμαστε εμείς. Όπως κι εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε γείτονες, έτσι δεν μπορούν να αλλάξουν κι εκείνοι”.

Ομως η ελληνική κυβέρνηση δεν παίζει μόνο στο οικονομικό ταμπλό. Οι εκβιασμοί είναι πιο επικίνδυνοι στη σκακιέρα της γεωπολιτικής. Η αστάθεια που χειροτερεύει λόγω της επερχόμενης “ανεξαρτητοποίησης” του Κοσοβου φέρνει την Ελλάδα στη θέση του ισχυρού διαπραγματευτή. Το Κόσοβο έχει προκαλέσει κρίση στη Σερβία και στη Μακεδονία. Η Σερβία μεταφέρει την κρίση στη Βοσνία. Οι ιμπεριαλιστές χρειάζονται την Ελλάδα ως τον πιο σταθερό και ισχυρό ντόπιο σύμμαχό τους που μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις διάφορες πλευρές. Οπως το διατυπώνει η Μπακογιάννη στην ίδια συνέντευξη: “Υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να μην έχει ρόλο; Δεν είμαστε εμείς οι οποίοι θα αποφασίσουμε το μέλλον του Κοσόβου. Δεν είμαστε εμείς αυτοί οι οποίοι θα πάρουμε τις όποιες τελικές αποφάσεις. Αλλά είμαστε αυτοί οι οποίοι πάντα προσερχόμαστε με την εμπειρία της περιοχής, με τη γνώση την οποία έχουμε, με τις ευαισθησίες τις οποίες έχουμε”.

Δεν είναι φυσικά οι ευαισθησίες αλλά η διείσδυση των ελλήνων καπιταλιστών και η παρουσία του ελληνικού στρατού στη Βοσνία, το Κόσοβο και την Αλβανία που δίνουν αυτές τις δυνατότητες. Ολη αυτή την ισχύ, η ελληνική κυβέρνηση τη στρέφει σε βάρος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας για να την εξαναγκάσει σε υποχωρήσεις.

Πίσω από τις “διαπραγματεύσεις” με το Νίμιτς κρύβεται όλη αυτή η επιθετικότητα. Μόνοι κερδισμένοι είναι οι έλληνες καπιταλιστές. Τα θύματα είναι οι εργάτες και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Γι' αυτό δεν έχουμε κανένα λόγο να στηρίζουμε την ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις της. Η λύση για το ζήτημα του ονόματος είναι απλή: να διαλέξει ο ίδιος ο κόσμος στη Δημοκρατία της Μακεδονίας όποιο όνομα θέλει, χωρίς καμιά παρέμβαση της Ελλάδας. Οι απειλές για ελληνικό βέτο στην ένταξη σε ΝΑΤΟ και ΕΕ το μόνο που μπορούν να φέρουν είναι περισσότερη ένταση, περισσότερη φτώχεια και πόλεμο.

Ανταπόκριση από το Πακιστάν

2008-01-10T09:17:00.001+02:00

Τρομοκρατημένο από τις ταραχές που ξέσπασαν μετά τη δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο, το καθεστώς του Μουσάραφ αποφάσισε να αναβάλει τις εκλογές στο Πακιστάν για τις 18 Φλεβάρη. Η κρίση στο Πακιστάν έφυγε από τα πρωτοσέλιδα λες και ο Μουσάραφ έχει ανακτήσει τον έλεγχο. Η αλήθεια είναι πολύ μακριά. Η κρίση στο Πακιστάν είναι περισσότερο στην αρχή παρά στο τέλος της. Η δολοφονία της Μπούτο δεν ήταν εξάλλου η αιτία της κρίσης, αλλά ένα μόνο δείγμα του πόσο έντονη είναι η αποσταθεροποίηση που εξελίσσεται.

Ο Χαρούν Ρασίντ είναι μέλος των Διεθνών Σοσιαλιστών, της αδελφής οργάνωσης του ΣΕΚ στο Πακιστάν. Στην ανταπόκρισή του από το Καράτσι δίνει από πρώτο χέρι αυτή την εικόνα:
“Η δολοφονία αποδυνάμωσε ιδιαίτερα το καθεστώς που τώρα αναγκάζεται να στηριχτεί όλο και περισσότερο στο στρατό για να σωθεί. Το Πακιστάν βρισκόταν σε βαθειά κρίση πριν ακόμη από τη δολοφονία, με το στρατό να έχει αναπτυχθεί σε δύο από τις τέσσερις επαρχίες της χώρας. Εξελίσσονται μακροχρόνιες μάχες ανάμεσα στο στρατό και διάφορες ομάδες εθνοτήτων και φυλών στην Επαρχία του Βορειοδυτικού Συνόρου και στο Βαλουχιστάν. Σε πολλές περιπτώσεις, ο στρατός εκδιώχθηκε από περιοχές αυτών των επαρχιών.

Οι ΗΠΑ πιέζουν εδώ και καιρό τον Μουσάραφ να καταστείλει τις επαρχίες -ιδιαίτερα στο Βορειοδυτικό Σύνορο, όπου ο πληθυσμός των Παστούν έχει συμπάθειες με τους Ταλιμπάν που πολεμάνε τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις στο Αφγανιστάν. Ο θάνατος της Μπεναζίρ εκτίναξε αυτές τις εντάσεις ώστε ο στρατός τώρα αναπτύχθηκε και σε τρίτη επαρχία, το Σιντ, εκεί όπου βρίσκεται και το λιμάνι της χώρας, το Καράτσι, προσπαθώντας να καταστείλει τις αντικυβερνητικές ταραχές.

Ο Μουσάραφ είπε στην τηλεόραση την περασμένη βδομάδα ότι ο στρατός θα παραμείνει εκεί ακόμη και μετά τις εκλογές και δεν θα επιτρέψει καμιά διαδήλωση. Μια κυβέρνηση που αναγκάζεται να βγάλει εκτός νόμου τις διαδηλώσεις είναι μια πολύ αδύναμη κυβέρνηση με ελάχιστη υποστήριξη στη χώρα. Ο βασικός λόγος που ο Μουσάραφ ανέβαλε τις εκλογές είναι ότι τα ποσοστά υποστήριξής του έχουν βυθιστεί και οι πολιτικοί του σύμμαχοι δεν βρίσκονται σε θέση να κάνουν προεκλογική εκστρατεία. Η μεγαλύτερη πιθανότητα ήταν ότι θα έχανε την εξουσία.

Αντί όμως να περιοριστεί η αστάθεια στο Πακιστάν, με την αναβολή των εκλογών μάλλον θα αυξηθούν οι εντάσεις. Κανένα από τα βασικά πολιτικά κόμματα δεν μπορεί να επιλύσει την κρίση που προκλήθηκε από το νεοφιλελευθερισμό και τον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” κι έτσι η συχνότητα των εθνικών πολιτικών κρίσεων αυξάνεται. Η άρχουσα τάξη φαίνεται όλο και πιο ασταθής. Η αμερικάνικη άρχουσα τάξη που παρουσίαζε την Μπούτο ως σωτήρα, τώρα βρίσκεται χωρίς στρατηγική για το Πακιστάν. Η αδυναμία της άρχουσας τάξης μπορεί να γίνει μεγάλη ευκαιρία για το κίνημα που απαιτεί γνήσια δημοκρατία.”

70 χιλιάδες διαδηλωτές στη Βιτσέντζα

2007-12-20T13:06:00.000+02:00

Περισσότεροι από 70 χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν τη Βιτσέντζα το Σάββατο 15 Δεκέμβρη, στα πλαίσια ενός αντιπολεμικού τριήμερου 14-16 Δεκέμβρη με μια σειρά φεστιβάλ, εκδηλώσεις και συζητήσεις. Ηταν μια τεράστια επιτυχία καθώς οι διοργανωτές δεν περίμεναν περισσότερους από 20 χιλιάδες. Αν και υπήρξε μετακίνηση και από άλλες πόλεις, σημαντική ήταν η συμμετοχή των ίδιων των κατοίκων της Βιτσέντζα, μιας πόλης με 110 χιλιάδες κατοίκους. Η κινητοποίηση έγινε ενάντια στην επέκταση της αμερικάνικης βάσης της Βιτσέντζα. Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες και μεγαλύτερες αμερικάνικες βάσεις στην Ιταλία, με ρόλο στο συντονισμό του πολέμου από το Λίβανο ως το Αφγανιστάν. Η κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι έχει δώσει την έγκρισή της στην επέκταση της βάσης, ώστε να συμπεριλάβει το αεροδρόμιο Νταλ Μολίν.

Ο εκπρόσωπος του κινήματος “Νο Νταλ Μολίν” απευθυνόμενος στη διαδήλωση έκφρασε τον ενθουσιασμό για τη μαζική συμμετοχή: “Οι κάτοικοι της Βιτσέντζα απάντησαν μαζικά και με ένα ενιαίο σύνθημα: Οχι στη Νταλ Μολίν. Είναι καλύτερα για την κυβέρνηση, αν δεν είναι τυφλή και κουφή, να αναθεωρήσει τις επιλογές της. Θα σφυρίζουν τα αφτιά του Ρομάνο Πρόντι και του προέδρου της Δημοκρατίας. Στη Βιτσέντζα διαδηλώνουμε ειρηνικά, παιδιά, γυναίκες, νέοι και γέροι, ολόκληρες οικογένειες βρίσκονται στο δρόμο για να πουν “όχι στη βάση”, όπως το 1956 στη Βουδαπέστη και το 1968 στην Πράγα, ο κόσμος ζήτησε ελευθερία, δουλειά και ειρήνη”.

Το “παρόν” στη διαδήλωση έδωσαν ο νομπελίστας Ντάριο Φο και η Φράνκα Ράμε που κάλεσαν την κυβέρνηση Πρόντι να αναθεωρήσει την πολιτική της που προκαλεί την κατακραυγή του κόσμου. Η Φράνκα Ράμε μάλιστα ανακοίνωσε την παραίτησή της από τη θέση της γερουσιαστή, λόγω της διαφωνίας της με την πορεία της κυβέρνησης.

Η επέκταση της βάσης της Βιτσέντζα είναι ένα δείγμα από τον κατήφορο της κυβέρνησης Πρόντι. Εκλέχθηκε με τις ελπίδες του κόσμου που έριξε τον Μπερλουσκόνι και συνεχίζει την πολιτική εμπλοκής στο Λίβανο και το Αφγανιστάν, οργανώνει ιδιωτικοποιήσεις και κατέβασε έναν προϋπολογισμό σκληρής λιτότητας για το 2008, ενώ έφτασε σε σημείο να παίξει και το χαρτί του ρατσισμού ενάντια σε μετανάστες από τη Ρουμανία. Το κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης βρίσκεται στην αντιφατική θέση να συμμετέχει στην κυβέρνηση ενώ ταυτόχρονα στήριζε τις κινητοποιήσεις στη Βιτσέντζα. Διαδηλώσεις σαν αυτή που έγινε στη Βιτσέντζα έχουν τεράστια σημασία όχι μόνο για το αντιπολεμικό κίνημα αλλά για όλα τα κινήματα της Ευρώπης που δεν θέλουν την Αριστερά να πέφτει τόσο χαμηλά.

Θάλασσα ανταγωνισμών η Ανατολική Μεσόγειος

2007-12-20T13:05:00.003+02:00

Μέχρι την περασμένη βδομάδα, τα φώτα της δημοσιότητας όσον αφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έπεφταν στα λεγόμενα “μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης” που επιβεβαίωσαν στη συνάντησή τους η Μπακογιάννη και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μπαμπατζάν. Οι δύο κυβερνήσεις υποτίθεται οικοδομούν την ειρήνη, οργανώνοντας την κοινή τους συμμετοχή σε πολέμους, με το σχηματισμό κοινών, ελληνοτουρκικών, στρατιωτικών μονάδων. Δεν πέρασαν πολλές μέρες για να έρθουν καινούργιες αποκαλύψεις για το πώς ο πολεμικός ανταγωνισμός όχι μόνο συνεχίζεται αλλά απλώνεται σε καινούργια πεδία.

Ο Λουκάς Δημάκας, στα ΝΕΑ της περασμένης Τετάρτης έγραψε πως το πολεμικό ναυτικό, αιφνίδια το τελευταίο διάστημα συμπεριέλαβε στο
πρόγραμμά των ασκήσεών του την περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο. Επισήμως το πολεμικό Ναυτικό λέει πως αυτό γίνεται λόγω της εντονότερης ελληνικής παρουσίας στην Aνατολική Mεσόγειο. Από μόνο του αυτό αρκεί για να δείξει πώς παίζεται το γαϊτανάκι της πολεμοκαπηλείας. Οι φρεγάτες Θεμιστοκλής και Υδρα συμμετέχουν στις νατοϊκές “αντιτρομοκρατικές” επιχειρήσεις και στην περικύκλωση του Λιβάνου, στα πλαίσια της πολυεθνικής δύναμης που αναπτύχθηκε μετά την ήττα του Ισραήλ πέρσι το καλοκαίρι. Ετσι τώρα ολόκληρο το ελληνικό πολεμικό ναυτικό επεκτείνει τη δράση του ανατολικά.

Ομως παράλληλα εξελίσσεται μια κλιμάκωση ανταγωνισμών σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα και το πετρέλαιο. Από πέρυσι υπήρχε ανοιχτό το ζήτημα της συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου, Λιβάνου και Αιγύπτου σε σχέση με νέες έρευνες για κοιτάσματα σε περιοχές της Μεσογείου. Η άνοδος της διεθνούς τιμής του πετρελαίου σπρώχνει σε έρευνα και εκμετάλλευση περιοχών που παλιότερα θεωρούνταν ασύμφορες. Ο ανταγωνισμός για τα πετρέλαια όμως φέρνει στην επιφάνεια όλα τα προβλήματα για τα όρια της υφαλοκρηπίδας και των διεθνών υδάτων. Αυτό που φαίνεται ότι κάνει η ελληνική κυβέρνηση είναι ότι προχωράει υπόγεια σε διμερείς επαφές με τις υπόλοιπες χώρες πλην της Τουρκίας ώστε να προκύψει κοινή συμφωνία που θα φέρει την Τουρκία προ τετελεσμένων. Η Αριστοτελία Πελώνη στα ΝΕΑ, γράφει πως προχωράνε οι πολιτικές επαφές με τη Λιβύη, ενώ και η επίσκεψη του αιγύπτιου δικτάτορα, Χόσνι Μουμπάρακ, πριν από δύο βδομάδες στην Αθήνα περιλάμβανε συνομιλίες για την υφαλοκρηπίδα. Η ελληνική κυβέρνηση εκτιμά ότι θα έχει στο πλευρό της και τις ΗΠΑ, καθώς η κυβέρνηση Μπους αναμένεται ότι θα αναθεωρήσει την πολιτική της όσον αφορά στην υφαλοκρηπίδα των νησιών διεθνώς.

Ολα αυτά δεν είναι άσχετα από τα τεράστια προγράμματα εξοπλισμών που έχει υποσχεθεί ο Καραμανλής τον τελευταίο μήνα. Στις τουρκικές εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι της άρχουσας τάξης συζητάνε για τις αγορές που πρέπει να κάνει η Τουρκία για να ισοφαρίσει την Ελλάδα. Και στις δύο πλευρές του Αιγαίου οι εργάτες πληρώνουν τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Εναν ανταγωνισμό που φαίνεται κατά καιρούς να καταχωνιάζεται κάτω από μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, αλλά έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Χάρη στην επιθετικότητα της ελληνικής κυβέρνησης, με τη συμμετοχή της στον πόλεμο του Μπους στο Λίβανο και τη Μεσόγειο και τη λαιμαργία για τα πετρέλαια επανεμφανίζονται οι κόντρες για γκρίζες ζώνες, βραχονησίδες και υφαλοκρηπίδα που έχουν φέρει την Ελλάδα και την Τουρκία πολλές φορές στα όρια του πολέμου.

Κατάσταση πανικού στο Αφγανιστάν

2007-12-20T13:03:00.000+02:00

Η καρδιά της ελληνικής συμμετοχής στον πόλεμο του Μπους βρίσκεται στο Αφγανιστάν, με κάποιες εκατοντάδες έλληνες στρατιωτικούς να βρίσκονται στην Καμπούλ και να ενισχύονται συνεχώς με περισσότερους εξοπλισμούς. Ηταν μια επιλογή της κυβέρνησης Καραμανλή να ενισχύσει αυτήν την παρουσία, καθώς ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν βρίσκεται στην επικαιρότητα όπως ο πόλεμος στο Ιράκ. Ομως, αυτή η κατάσταση έχει ανατραπεί. Ο “ξεχασμένος πόλεμος” του Αφγανιστάν έπαψε να είναι ξεχασμένος.

Το σαββατοκύριακο που πέρασε οι σημαντικότερες αμερικάνικες εφημερίδες είχαν πρωτοσέλιδο την κρίση στο Αφγανιστάν και τον πανικό που έχει καταλάβει τους στρατηγούς και την κυβέρνηση Μπους. Θεωρείται το νούμερο ένα πρόβλημα που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, σε συνδυασμό με την αστάθεια στο Πακιστάν.

Γράφουν χαρακτηριστικά οι Τάιμς της Νέας Υόρκης: “Ενα χρόνο μετά την ανάληψη του ΝΑΤΟ όλων των “ειρηνευτικών” ευθυνών, οι επιθέσεις από τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων αυτοκτονίας, αυξάνονται. Οι Αφγανοί απογοητεύονται όλο και περισσότερο για την κυβέρνηση της χώρας τους και τους δυτικούς υποστηρικτές της. Η παραγωγή οπίου έχει εκτοξευθεί, καθώς η κυβέρνηση της Καμπούλ, η Ουάσινγκτον και η Ευρώπη τσακώνονται για το ποια είναι η καλύτερη προσέγγιση για την αντιμετώπιση του.

Οι στρατηγοί έχουν μπροστά τους τέσσερις μήνες μέχρι την επόμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που θα γίνει στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας για να οργανώσουν μια νέα στρατηγική που δεν αποκλείεται να είναι συνολική ανατροπή της μέχρι τώρα πορείας. “Η αναθεώρηση πρέπει να περιλάβει τα πάντα: πολιτική, ανάπτυξη, αντιναρκωτική εκστρατεία και ασφάλεια. Πρέπει να βρεθούν τρόποι να αυξηθεί ο συντονισμός μεταξύ ΝΑΤΟ, Ουάσινγκτον και Καμπούλ. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι το πιθανότερο είναι ότι τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά στρατεύματα θα παραμείνουν εκεί για πολλά χρόνια. Και πρέπει να γίνει γρήγορα. Προτού η κρίση στο Αφγανιστάν επεκταθεί ακόμη περισσότερο”.

Η κατεύθυνση της αλλαγής δεν είναι σίγουρη. Μία “λύση” είναι η μαζική αύξηση των στρατευμάτων από όλους τους εμπλεκόμενους. Οι Αμερικάνοι σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να δώσουν το καλό “παράδειγμα” και να αυξήσουν και τους δικούς τους. Αυτό βάζει πιέσεις για μείωση των στρατευμάτων από το Ιράκ, όμως οι στρατηγοί δεν είναι σίγουροι ότι αν φύγουν μερικές δυνάμεις από το Ιράκ, η Αντίσταση δεν θα ξαναπάρει τα πάνω της.

Η άλλη “λύση” είναι να εξαναγκαστούν οι χώρες της Ευρώπης να στείλουν περισσότερα στρατεύματα και να συμμετάσχουν σε μάχες. Αναφέρεται πως: “Οι έκτακτες εκκλήσεις για 3.500 περισσότερους στρατιωτικούς εκπαιδευτές προς τις αφγανικές δυνάμεις ασφαλείας, για 20 ελικόπτερα και τρία τάγματα πεζικού δεν έχουν βρει ανταπόκριση. Τα βρετανικά, καναδικά, αυστραλέζικα και ολλανδικά στρατεύματα πολεμάνε στο νότιο Αφγανιστάν, όπου οι αντάρτες είναι πιο ενεργοί. Ομως κάποιες ευρωπαϊκές χώρες έχουν βάλει πολλούς περιορισμούς στο πού και στο πώς επιχειρούν οι δυνάμεις τους, όπως απαγόρευση μετάβασης στο Νότο, και έτσι παρεμποδίζουν την προσπάθεια”. Ανάμεσα στις προτεινόμενες “λύσεις” είναι και ο διορισμός ενός διεθνούς “συντονιστή”, ο οποίος θα έχει το ρόλο που είχαν οι “Αντιβασιλείς” της βρετανικής Αυτοκρατορίας. Θα ελέγχει πολιτικά και στρατιωτικά το Αφγανιστάν, παραμερίζοντας ακόμη και τον Καρζάι, τον πρόεδρο μαριονέτα που έχουν στήσει οι Αμερικάνοι.

Ολα αυτά φανερώνουν πως οι πρόσφατες κινήσεις του Καραμανλή, να στείλει έλληνες αξιωματικούς που συμμετέχουν στις πολεμικές επιχειρήσεις, ως επικεφαλής αφγανικών δυνάμεων και η αποστολή ελικοπτέρων και άλλων υλικών είναι η αρχή για μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να κάνουν ούτε βήμα.

Βιτσέντζα. Στο δρόμο 14-15-16 Δεκέμβρη

2007-12-14T17:51:00.001+02:00

Τρεις μέρες μαζικής κινητοποίησης ενάντια στον πόλεμο προετοιμάζει το κίνημα στην Ιταλία στις 14-15-16 Δεκέμβρη με κέντρο την πόλη Βιτσέντζα, στην περιφέρεια της Βενετίας. Είναι ένα αντιπολεμικό ραντεβού που οργανώνεται εδώ και μήνες στην Ιταλία και έχει τεράστια σημασία για το αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς. Στη Βιτσέντζα υπάρχει μια τεράστια αμερικάνικη βάση, έδρα ενός τμήματος της 173ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας των ΗΠΑ. Το αίτημα να κλείσει η Βάση είναι διαχρονικό αίτημα του αντιπολεμικού κινήματος της Ιταλίας. Ομως, η κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι αντί για κλείσιμο έδωσε την έγκρισή της στην επέκταση της βάσης, ώστε να συμπεριλάβει και το αεροδρόμιο της πόλης “Νταλ Μολίν”.

Η απόφαση αυτή της κυβέρνησης Πρόντι, στην οποία συμμετέχει και η Κομμουνιστική Επανίδρυση, έχει προκαλέσει έκρηξη. Στις 17 Φλεβάρη, όταν έγινε η προηγούμενη μεγάλη κινητοποίηση στη Βιτσέντζα ενάντια στη βάση, συμμετείχαν περισσότεροι από 150 χιλιάδες διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές ήταν περισσότεροι από ολόκληρο τον πληθυσμό της Βιτσέντζα, που δεν ξεπερνάει τις 115 χιλιάδες. Η 17 Φλεβάρη έμεινε στην ιστορία του αντιπολεμικού κινήματος και έδωσε έναυσμα για μια πολύμηνη καμπάνια στην Ιταλία με τίτλο “Νο Νταλ Μολίν” που θα κορυφωθεί το τριήμερο 14-16 Δεκέμβρη και πιο συγκεκριμένα με μια κεντρική διαδήλωση το Σάββατο 15 Δεκέμβρη. Παράλληλα στη Βιτσέντζα οργανώνονται συζητήσεις, συγκεντρώσεις, καλλιτεχνικές εκθέσεις και φεστιβάλ ενάντια στις αμερικάνικες βάσεις. Συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι, αντιπολεμικές κινήσεις αναμένεται να φτάσουν με τρένα και πούλμαν από ολόκληρη την Ιταλία στη Βιτσέντζα, όπου θα βρεθούν και αντιπροσωπείες από το εξωτερικό.

Η βάση της Βιτσέντζα είχε βασικό ρόλο στην οργάνωση της επίθεσης στο Ιράκ το 2003 και συνεχίζει να είναι κομβική για τον πόλεμο του Μπους, στη Μεσόγειο, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Η απόφαση της κυβέρνησης Πρόντι για επέκταση της αμερικάνικης βάσης δεν ήταν εξαίρεση στην πολιτική της. Ηρθε μαζί με την απόφαση για ενίσχυση της ιταλικής παρουσίας στην κατοχή του Αφγανιστάν, την απόφαση η Ιταλία να επιδιώξει την πρώτη θέση στην εμπλοκή στην πολυεθνική δύναμη στο Λίβανο και στον αστυνομικό ρόλο που έχει στην επιτήρηση του εμπάργκο σε βάρος της Λωρίδας της Γάζας. Στις δαπάνες για τους εξοπλισμούς, η κυβέρνηση Πρόντι κατάφερε να ξεπεράσει ακόμα και τον Μπερλουσκόνι, με μια αύξηση που ξεπερνάει το 20% τα τελευταία δύο χρόνια.

Μέτρα Οικοδόμησης Πολεμοκαπηλείας από τον Καραμανλή

2007-12-14T17:48:00.000+02:00

Ρεσιτάλ διπλωματίας πολέμου δίνει η κυβέρνηση Καραμανλή. Το ΚΥΣΕΑ της περασμένης βδομάδας συνεδρίασε παρουσία του Καραμανλή και πήρε μια σειρά πολεμοκάπηλες αποφάσεις. Η Ελλάδα αγοράζει άμεσα 450 τανκς από τη Ρωσία. Το κόστος αυτής της τεράστιας παραγγελίας είναι 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ και η κυβέρνηση δηλώνει πως έκανε την αγορά επειδή τα τανκς ήταν φτηνά! Τα λεφτά για την αγορά αντιστοιχούν όχι μόνο στην κατασκευή τουλάχιστον 270 σχολικών συγκροτημάτων αλλά και στη συντήρησή τους για 25 χρόνια.

Η αγορά των ρώσικων τανκς γίνεται με “απευθείας ανάθεση” χάρη στους δεσμούς “φιλίας” που χτίστηκαν με τον Πούτιν χάρη στους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου που συνδέουν Ελλάδα και Ρωσία. Αυτά είναι λοιπόν τα “οφέλη” των αγωγών που κατά τα άλλα προκαλούν ανάπτυξη. Τα τανκς θα έχουν σε λίγο καιρό και τα “παρελκόμενά” τους, πυρομαχικά και συντήρηση που θα ανεβάσουν ακόμη περισσότερο το κόστος. Για τη Ρωσία η παραγγελία αυτή παρουσιάζεται ως “άνοιγμα” στην ελληνική αγορά και για μελλοντικές προμήθειες αλλά και ως “βιτρίνα” προς άλλες ευρωπαϊκές αγορές.

Ομως η αγορά αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Αναμένεται να προκαλέσει ντόμινο. Η κυβέρνηση δε σκοπεύει να χαλάσει τις γεωπολιτικές ισορροπίες και έχει ήδη πει το Ναι σε αγορά πολεμικών αεροσκαφών και από την Αμερική και από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Πρώτη κίνηση είναι η “μικρη” αγορά μερικών VIP αεροσκαφών από τις ΗΠΑ, για τις μετακινήσεις του Καραμανλή και των υπουργών. Ομως ακολουθεί μια άμεση αγορά 20 F-16 που υπολογίζονται στα 800 εκατομμύρια ευρώ. Σε μια τόσο μεγάλη αγορά αμερικάνικων αεροσκαφών αντιστοιχεί και ένα ισοφάρισμα από ευρωπαϊκά Eurofighter, κυρίως γερμανικών συμφερόντων. Δίπλα στα ανοίγματα της Αεροπορίας και του Στρατού ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό διεκδικεί την προμήθεια έξι φρεγατών με κόστος που φτάνει τα 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ και πρώτη διεκδικήτρια την πολεμική βιομηχανία της Γαλλίας.

Μαζί με τους εξοπλισμούς, το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε αύξηση της ελληνικής εμπλοκής στο Αφγανιστάν. Στην πραγματικότητα, επικύρωσε την πληροφορία που κυκλοφορούσε το τελευταίο διάστημα ότι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού θα τεθούν επικεφαλής τμημάτων του αφγανικού στρατού σε μάχες ενάντια στους αντάρτες. Αναμένεται να σταλούν 6-12 αξιωματικοί άμεσα στην κατεχόμενη χώρα. Η ελληνική κυβέρνηση θα στείλει δώρο στις κατοχικές δυνάμεις και έναν αριθμό από μαχητικά ελικόπτερα.

Πρόκειται για το πρώτο βήμα υλοποίησης της δέσμευσης της Ελλάδας προς το ΝΑΤΟ ότι θα εμπλακεί σε πραγματικές μάχες. Εκατοντάδες έλληνες στρατιώτες βρίσκονται στην Καμπούλ, την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, αλλά το ΝΑΤΟ τους έχει ζητήσει να βγουν από το καβούκι τους και να κινηθούν στις εμπόλεμες ζώνες. Εκτός από το Αφγανιστάν, ο ελληνικός στρατός εμπλέκεται και στο Σουδάν, όπου στέλνει ένα αεροσκάφος C-130 και δύο αξιωματικούς.

Σύμφωνα με την προκλητική συλλογιστική του Καραμανλή και της Μπακογιάννη, αυτά τα βήματα προς τον πόλεμο είναι στην πραγματικότητα βήματα προς την ειρήνη. Αυτό προκύπτει από τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης μετά την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αλί Μπαμπατζάν, στην Ελλάδα.

Η Μπακογιάννη παρουσίασε ως “μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης” μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας την απόφαση για “Δημιουργία κοινής διακλαδικής Επιχειρησιακής Μονάδας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ για συμμετοχή σε ειρηνευτικές επιχειρήσεις και “Ίδρυση κοινής Χερσαίας Μονάδας” στο πλαίσιο της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ”. Δηλαδή, ο ελληνικός και ο τούρκικος στρατός δεσμεύονται ότι θα συνεργάζονται στις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ και έτσι οι δύο χώρες “έρχονται πιο κοντά”. Ολα αυτά, την ώρα που ο τουρκικός στρατός βρίσκεται στα σύνορα του Ιράκ και βομβαρδίζει κούρδικα χωριά. Περισσότεροι εξοπλισμοί, μεγαλύτερη εμπλοκή σε πολέμους και κατοχές, μεγαλύτερη συμμετοχή στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” του Μπους και για τις δύο χώρες και στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Αυτά είναι τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης Μπακογιάννη-Μπαμπατζάν.

Από όλα αυτά, υπάρχουν ορισμένοι που βγαίνουν κερδισμένοι. Αυτό φαίνεται από την πανηγυρική ανακοίνωση του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων ότι προχώρησαν στην ίδρυση ελληνολιβανέζικου επιχειρηματικού συμβουλίου σε συνεργασία με τους βιομήχανους του Λιβάνου. Στον χτυπημένο από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς του 2006 Λίβανο, επικρατεί πολιτική κρίση καθώς δεν υπάρχει πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι Αμερικάνοι και οι Ισραηλινοί δεν θέλουν να εκλεγεί πρόεδρος που δεν θα είναι του χεριού τους. Ανοιχτά της Βηρυτού πλέει μια πλήρως επανδρωμένη ελληνική φρεγάτα, αποτελώντας τμήμα της πολυεθνικής δύναμης που τρομοκρατεί και εκβιάζει τους Λιβανέζους. Στο δρόμο που άνοιξε η ελληνική φρεγάτα, τώρα θέλουν να ακολουθήσουν και οι έλληνες καπιταλιστές.

Βήμα βήμα, η κυβέρνηση Καραμανλή έχει βάλει για τα καλά τον ελληνικό στρατό σε όλα τα μέτωπα του πολέμου του Μπους, από το Αφγανιστάν ως το Ιράκ και από το Λίβανο ως το Σουδάν. Και ήδη έχουμε αρχίσει να πληρώνουμε το λογαριασμό. Τα μόνα πραγματικά μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης μπορεί να τα πάρει το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, ενάντια στους εξοπλισμούς, ενάντια στη συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ενάντια στις κυβερνήσεις που δεν έχουν κανένα όριο στην πολεμοκαπηλεία.

Η κρίση των ειρηνοποιών

2007-11-30T16:31:00.003+02:00

Η αποτυχία των σχεδιασμών της κυβέρνησης Μπους για τη Μέση Ανατολή αποτυπώνεται ανάγλυφα στις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Ο Λίβανος από την περασμένη Παρασκευή δεν έχει Πρόεδρο και έχει μια κυβέρνηση που δεν τη αποδέχεται περισσότερος από το μισό πληθυσμός. Ο Λίβανος πριν από τρία μόλις χρόνια ήταν το καλύτερο παράδειγμα για τις επιτυχίες των ΗΠΑ στην “εξάπλωση της δημοκρατίας” στη Μέση Ανατολή. Η φιλοαμερικανική κυβέρνηση του Σινιόρα είχε αναδειχθεί από εκλογές. Τώρα η χώρα βυθίζεται σε κρίση.

Η δεύτερη “επιτυχία” των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια ήταν η ανάδειξη του Μαχμούντ Αμπάς στην προεδρία της Παλαιστινιακής Αρχής. Τώρα, η κυβέρνηση του Μαχμούντ Αμπάς με πρωθυπουργό τον Σαλάμ Φαγιάντ “ελέγχει” τη Δυτική Οχθη, έχοντας κάνει πραξικόπημα ενάντια στην πραγματική κυβέρνηση της Χαμάς που εκλέχθηκε από την πλειοψηφία των Παλαιστίνιων. Η νόμιμη κυβέρνηση της Χαμάς συνεχίζει να ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας.

Οι φιλοαμερικανικές δυνάμεις και στις δύο περιπτώσεις, Παλαιστίνη και Λίβανο, διατηρούν την όποια εξουσία έχουν, μόνο πραξικοπηματικά. Είναι συνεπώς λογικό ότι κανείς δεν μπορεί να πουλήσει την παραμικρή ελπίδα ότι η Διεθνής Συνδιάσκεψη για το Μεσανατολικό που οργανώνουν οι ΗΠΑ στην Αννάπολις στις 27 Νοέμβρη θα έχει σοβαρά αποτελέσματα. Ακόμα και ο δικτάτορας της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ ή ο πρόεδρος του Αραβικού Συνδέσμου, Αμρ Μούσα, δύο από τους πιο εξέχοντες καλεσμένους στη Συνδιάσκεψη, δηλώνουν εκ των προτέρων ότι δεν τρέφουν και πολλές ελπίδες.

Στο Λίβανο, το σημερινό πολιτειακό αδιέξοδο είναι αποτέλεσμα του πολέμου που έγινε το καλοκαίρι του 2006. Το Ισραήλ βομβάρδισε ολόκληρη τη χώρα και εισέβαλε στο Νότο με δικαιολογία ότι αντιμετώπιζε την απειλή της “τρομοκρατικής” οργάνωσης Χεζμπολάχ. Η κυβέρνηση Σινιόρα όχι μόνο δεν οργάνωσε την παραμικρή άμυνα, αλλά έδινε τροφή στα επιχειρήματα του Ισραήλ. Το Ισραήλ ταπεινώθηκε στον πόλεμο, όπου νικητής αναδείχθηκε ο απλός κόσμος που αντιστάθηκε κατά κύριο λόγο γύρω από τη Χεζμπολάχ, αλλά και άλλες δυνάμεις της Αντιπολίτευσης.

Το πολιτικό σύστημα του Λιβάνου, το οποίο στηρίζεται σε συνταγματικά καθορισμένες αναλογίες βάσει του θρησκεύματος δεν επέτρεψε να εκφραστεί αυτή η πολιτική στροφή ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στη Βουλή. Η κυβέρνηση Σινιόρα συνέχισε να κυβερνά παρά την κατακραυγή. Πριν από λίγους μήνες, οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης απέσυραν τους δευτερεύοντες υπουργούς που είχαν στην κυβέρνηση, μετατρέποντάς την και επισήμως σε κυβέρνηση μειοψηφίας. Η κυβέρνηση δεν παραιτήθηκε όμως, γιατί πλησίαζε η εκλογή προέδρου από τη Βουλή. Μετά από αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, πρόεδρος δεν εκλέχθηκε. Το Σύνταγμα λέει ότι σε αυτήν την περίπτωση η Προεδρία περνάει στην κυβέρνηση. Ομως ούτε νομιμοποιημένη κυβέρνηση υπάρχει! Έτσι, ο απερχόμενος πρόεδρος, Λαχούντ έδωσε εντολή στο στρατό να τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η κυβέρνηση Σινιόρα δεν αποδέχεται τη νομιμότητα αυτής της πράξης.

Στην Παλαιστίνη, η νομιμοποίηση της “κυβέρνησης” του Μαχμούντ Αμπάς βρίσκεται στο ναδίρ. Τις τελευταίες εβδομάδες, το Ισραήλ κάνει διαρκείς βομβαρδισμούς στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία βρίσκεται σε σχεδόν ολικό αποκλεισμό, ακόμη και από τρόφιμα και φάρμακα. Αυτά τα εγκλήματα δε φτάνουν ούτε καν μέχρι τα ψιλά των διεθνών ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, εξελίσσεται κάτι χειρότερο. Στη Δυτική Οχθη, γίνονται τακτικές είσοδοι του ισραηλινού στρατού ο οποίος συνεργάζεται με δυνάμεις της κυβέρνησης του Μαχμούντ Αμπάς για να αφοπλίσουν μαχητές της Χαμάς αλλά και άλλων οργανώσεων. Οι υπουργοί του Αμπάς δηλώνουν ανοιχτά ότι συνεργάζονται με το στρατό κατοχής με στόχο τον αφοπλισμό της αντίστασης.

Είναι φανερό ότι ο μοναδικός στόχος της Συνδιάσκεψης στην Αννάπολις είναι να ενισχυθεί κάπως το κύρος του Μαχμούντ Αμπάς για να συνεχίσει να παίζει αυτό το ρόλο συνεργάτη του Ισραήλ. Είναι δηλαδή ένας διεθνής συντονισμός τους εκβιασμού και του πραξικοπήματος. Ποιος εξάλλου μπορεί να περιμένει κάτι καλύτερο από μια Συνδιάσκεψη που οργανώνει ο Μπους, η Κοντολίζα Ράις και ο Τόνι Μπλερ, με το νέο του ρόλο ως επιτετραμένου για τη Μέση Ανατολή. Η Ντόρα Μπακογιάννη θα βρίσκεται στην Αννάπολις, υποτίθεται ως ειδική καλεσμένη της Κοντολίζα Ράις. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι η κυβέρνηση του Καραμανλή δε θέλει να λείπει από αυτή τη σύναξη των εκβιαστών, έχοντας μπροστά της να εξαργυρώσει στο ανοιχτό μέτωπο του Μακεδονικού.

Οι "ξένοι μαχητές" στο Ιράκ προέρχονται από χώρες-συμμάχους των ΗΠΑ

2007-11-23T00:05:00.000+02:00

Περίπου 60% των ξένων μαχητών που πέρασαν μέσα στο 2007 τα σύνορα του Ιράκ για να πολεμήσουν ενάντια στην κατοχή προέρχονται από τη Σαουδική Αραβία και τη Λιβύη, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Guardian που στηρίζεται σε κάποια αρχεία που έπεσαν στα χέρια των Αμερικάνων.

Συγκεκριμένα 41% ήταν από τη Σαουδική Αραβία και 18% από τη Λιβύη. Μόλις γύρω στο 7% ήταν Σύριοι και κανένας Λιβανέζος. Οι παλιότερες "εκτιμήσεις" των Αμερικάνων ήταν ότι 20% των μαχητών ήταν από Συρία και Λίβανο. Αντίστοιχα για το Ιράν. Κανένας Ιρανός δεν βρέθηκε στις λίστες των μαχητών.

Για την ιστορία, η τρίτη χώρα σε αντιπροσώπευση είναι η Υεμένη, ακολουθεί η Αλγερία, το Μαρόκο, η Τυνησία, η Ιορδανία, η Τουρκία κλπ.

Πέρα από ότι αποκαλύπτει για άλλη μια φορά τα ψέματα και τις στοχοποιήσεις των Αμερικάνων, υπάρχει κάτι σημαντικότερο που δεν πρέπει να μας διαφύγει. Οτι η κρίση που σε μεγάλη κλίμακα έγινε ορατή με φαινόμενα τύπου Μπιν Λάντεν συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα σε χώρες-πυλώνες όπως η Σαουδική Αραβία και κανείς δεν ξέρει πώς θα εκφραστεί.

Κουρασμένοι οι βρετανοί στρατιώτες

2007-11-18T21:28:00.000+02:00

Ο επικεφαλής του βρετανικού στρατού, στρατηγός Richard Dannatt, προειδοποεί, σύμφωνα με τον Guardian ότι οι βρετανοί στρατιώτες νιώθουν "απαξιωμένοι, θυμωμένοι" και "πάσχουν από την κούραση του Ιράκ".
Οι δύο ταυτόχρονοι πόλεμοι, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, "υποθηκεύουν την καλή προαίρεση του λαού μας". Οι βαριές κουβέντες αναφέρονται στην ετήσια έκθεση του στρατού και διέρρευσαν στην (δεξιά) Telegraph.
Η πρόταση του Dannatt είναι ότι "να δοθεί στους στρατιώτες και στις μονάδες επαρκής χρόνος ξεκούρασης ανάμεσα στις επιχειρήσεις, όμως δεν υποτιμώ το πόσο δύσκολο θα είναι αυτό ενώ έχουμε έλλειψη ανδρών και όχι όσο στιβαρούς θεσμούς θα ήθελα".
Το βασικό πρόβλημα, σύμφωνα με το στρατηγό είναι η υπερεπέκταση του στρατού: "Πολλοί έμπειροι αξιωματικοί σκέφτονται να φύγουν".

Μέρα των Βετεράνων στις ΗΠΑ

2007-11-12T16:39:00.000+02:00

Διαδήλωση έξω από εκκλησία στο Λος Αντζελες, τη μέρα των βετεράνων, 11 Νοέμβρη

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ Μαζική Αντίσταση στο στρατιωτικό νόμο

2007-11-12T16:32:00.000+02:00

Ο Περβέζ Μουσάραφ εξαπέλυσε ένα κύμα καταστολής επιβάλλοντας τον στρατιωτικό νόμο, απαγόρευση των δημόσιων συγκεντρώσεων και το κλείσιμο των ανεξάρτητων καναλιών της τηλεόρασης. Τρεις μέρες μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου έχουν συλληφθεί χιλιάδες ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δικηγόροι και αριστεροί αγωνιστές.

Την περασμένη Κυριακή στη Λαχόρη η αστυνομία επιτέθηκε με κτηνώδη τρόπο σε 20.000 διαδηλωτές που βρίσκονταν έξω από το Ανώτατο Δικαστήριο. Αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν άγριους ξυλοδαρμούς με γκλομπ.

Ομως, όπως μας λεει ο Ριαζ Αχμάντ, από τους Διεθνείς Σοσιαλιστές του Πακιστάν, η αντίσταση στην καταστολή δίνει μεγάλες ελπίδες: «Για πρώτη φορά στην ιστορία του Πακιστάν υπήρξε άμεση απάντηση στην επιβολή του στρατιωτικού νόμου. Στις πρώτες 24ωρες από την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης οργανώθηκε διαδήλωση 1.000 ατόμων.»

Ο Μουσάραφ δικαιολόγησε την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με την ανάγκη να αποφευχθεί το «χάος» και να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία. Οι περισσότεροι, όμως, πιστεύουν ότι ανέστειλε την ισχύ του Συντάγματος για να εμποδίσει το Ανώτατο Δικαστήριο να κηρύξει παράνομη την πρόσφατη επανεκλογή του στην θέση του προέδρου.

Πρόκειται για την κλιμάκωση της κρίσης στο Πακιστάν η οποία γεννιέται από την «ηγετική θέση» της χώρας στον πόλεμο «κατά της τρομοκρατίας» των ΗΠΑ. Η κρίση ξεδιπλώνεται με δραματικό τρόπο τους έξι τελευταίους μήνες, με τον Μουσάραφ να κλιμακώνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στα σύνορα με το Αφγανιστάν ενώ την ιδια στιγμή βρισκόταν αντιμέτωπος με ένα μαζικό κίνημα με επικεφαλής τους δικηγόρους και τους δικαστές.

Η κρίση οδήγησε στην απόλυση και την επανατοποθέτηση στη θέση του αρχιδικαστή του Ιφτικάρ Τσόντρι και στην επιστροφή μετά τυμπανοκρουσιών των δυο εξόριστων πρώην πρωθυπουργών της Μπεναζίρ Μπούτο και του Ναβάζ Σαριφ που κι οι δυο θέλουν να ωφεληθούν από την αστάθεια.

Ο Μουσάραφ είναι βασικός σύμμαχος των ΗΠΑ και προβαλλόταν ως ο μαναδικός παράγοντας που μπορεί να νικήσει τους Ταλιμπάν. Ομως, η δέσμευσή του στον ιδιαίτερα αντιδημοφιλή «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» σήμανε ότι στράφηκε ενάντια στους πρώην συμμάχους του στο Πακιστάν προκαλώντας αναταραχή και αστάθεια.

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας άσκησαν κριτική στην κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και δήλωσαν ότι «θα μελετήσουν εκ νέου» την παροχή βοήθειας. Ομως, η Κοντολίζα Ράϊς, υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αποκάλυψε τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησής της όταν δήλωσε, λίγες ώρες μετά την επιβολή του στρατιωτικού νόμου, ότι οι ΗΠΑ «θα επιδείξουν περίσκεψη ώστε να μην διακινδυνεύσουν οι αντιτρομοκρατικές προσπάθειες». Υπογράμμισε ότι «το Πακιστάν είναι μια χώρα με ιδιαίτερη στρατηγική συμμαχία για τις ΗΠΑ και ένας σύμμαχος-κλειδί στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Από το 2001 οι ΗΠΑ έχουν δώσει περισσότερα από 5 δις δολάρια βοήθεια στο Πακιστάν, κυρίως στρατιωτική. Μόλις τον τελευταίο Νοέμβρη η βρετανική κυβέρνηση υπέγραψε μια συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας με το Πακιστάν στην οποία δεσμεύεται να διπλασιάσει τη βοήθεια σε 480 λίρες μέσα σε τρία χρόνια, και να χαρίσει 8 εκατομμύρια λίρες για την ενίσχυση των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών.

Αυτή τη στιγμή περισσότεροι από 100.000 στρατιώτες διεξάγουν πόλεμο στην επαρχία του Βαζιριστάν και στο βόρειο Πακισταν, έναν πόλεμο που κλιμακώνεται και προκαλεί τη λαϊκή δυααρέσκεια. Οι πολεμικές επιχειρήσεις έχουν κλιμακωθεί από το καλοκαίρι με περισσότερους από 740 νεκρούς στο Βαζιριστάν τους τέσσερις τελευταίους μήνες. Ο Ριαζ επισημαίνει ότι όσο η κρίση βαθαίνει ο πόλεμος γίνεται πιο αιματηρός: «Ο Μουσάραφ ‘επανεκλέχτηκε’ στις 6 Οκτώβρη. Μέσα σε δώδεκα ώρες ξεκίνησε μια στρατιωτική επιχείρηση στη μικρή πόλη Μιρ Αλι στο Βαζιριστάν. Μέσα σε τρεις μέρες είχαν σκοτωθεί 270 άνθρωποι.

Πολλοί στο Πσκιστάν βλέπουν μόνο τη μια όψη του ‘αντιτρομοκρατικού πολέμου’ –όπως τις επιθέσεις αυτοκτονίας- αλλά όχι και το ρόλο των ιμπεριαλιστών. Πρόκειται για μια σκόπιμη τακτική της κυβέρνησης να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό και να αποκρύψει την πραγματικότητα.»

Τα επίσημα πολιτικά κόμματα στο Πακισταν απέτυχαν να οργανώσουν αποτελεσματική αντίσταση στον Μουσάραφ. Οπως μας λεει ο Ριάζ: «Κανένα μεγάλο πολιτικό κόμμα δεν κάλεσε τον κόσμο να διαδηλώσει. Αυτό το έκαναν οι δικηγόροι, ΜΚΟ, αριστερές ομάδες και μικρότερα κόμματα, συνδικάτα, φοιτητές.

Η πρώην πρωθυπουργός Μπεναζίρ Μπούτο δεν κάλεσε τους υποστηρικτές της να διαδηλώσουν ενάντια στον Μουσάραφ. Υποστηρίζει, όπως κι αυτός, τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και αποζητά την στήριξη των ΗΠΑ. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της όσο ήταν πρωθυπουργός προετοίμασαν το έδαφος για την παρούσα κρίση στο Πακιστάν.

Η άρχουσα τάξη είναι διχασμένη για τον τρόπο διεξαγωγής του ‘πολέμου κατά της τρομοκρατίας’ αλλά όχι γύρω από τον ίδιο τον πόλεμο. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των 17 τελευταίων χρόνων έχουν δυναμώσει την ένταξη των καπιταλιστών του Πακιστάν στο διεθνές σύστημα. Αυτό είναι το υπόβαθρο για τη συμμετοχή της άρχουσας τάξης στον ‘πόλεμο κατά της τρομοκρατίας’.»

Τα ισλαμιστικά κόμματα δυνάμωσαν την επιρροή τους αντιτιθέμενα στον πόλεμο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν. Αλλά ανησυχούν ότι θα χάσουν αυτά τα κέρδη αν πέσει ο Μουσάραφ και πάρει το τιμόνι η Μπούτο ή ο Σαρίφ.

Ενα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς στο Πακιστάν έχει παραλύσει από την σύγχυση γύρω από τον ‘πόλεμο κατά της τρομοκρατίας’ και από την άποψη ότι ο κύριος εχθρός είναι οι ισλαμιστες, και όχι οι ιμπεριαλιστές.

Μέχρι στιγμής στις διαδηλώσεις ηγούνται κυρίως οι δικηγόροι και μεσοαστοί των ελεύθερων επαγγελμάτων. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ριάζ: «Στην άρχουσα τάξη υπάρχει πανικός και αυτό δημιουργεί ανοίγματα σε νέες δυνάμεις.»

Στις δυο βδομάδες που προηγήθηκαν της κήρυξης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, είχαμε το ξεκίνημα αγώνων των εργαζόμενων στο κρατικό αερομεταφορέα, τα νοσοκομεία και στους ταχυδρομικούς. Κανένας από αυτούς τους κλάδους δεν έχει μια ιστορία μαχητικής δράσης. Τις ίδιες μέρες εκατοντάδες εργάτες σε μια υφαντουργία στο Καράτσι απάντησαν με διαδηλώσεις στη δολοφονία ενός συνδικαλιστή.

«Κρίνονται πολλά» λέει ο Ριάζ «Ηττα του Μουσάραφ σημαίνει ήττα του ιμπεριαλισμού. Η εργατική τάξη έχει μεγάλο συμφέρον να αντισταθεί στη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.»

Διαδήλωση στο Καράτσι

Μέσα σε 24 ώρες από την κήρυξη της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης περισσότεροι από 200 διαδηλωτές την αψήφησαν και συγκεντρώθηκαν έξω από τη λέσχη των δημοσογράφων στο Καράτσι. Ηταν μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που έγιναν την Κυριακή.

Τη συγκέντρωση την οργάνωσε το Κίνημα του Λαού για τη Δικαιοσύνη, μια συμμαχία στην οποία συμμετέχουμε. Αριστεροί ακτιβιστές, συνδικαλιστές, μέλη ΜΚΟ, ελεύθεροι επαγγελματίες, δικηγόροι, δημοσιογράφοι και διαννούμενοι συμμετείχαν. Καταδίκασαν τον στρατιωτικό νόμο που επέβαλε ο στρατηγός Μουσάραφ όπως και τις συλλήψεις εκατοντάδων πολιτικών αγωνιστών και δικηγόρων που έγιναν στη Λαχόρη, το Ισλαμαμπάντ και το Καράτσι.

Το κλίμα στη συγκέντρωση ήταν έντονα φορτισμένο. Δυνατά συνθήματα ακούγονταν ενάντια στο στρατό, τον ιμπεριαλισμό, τις επιθέσεις στις ελευθερίες στους δικαστές και δικηγόρους και ενάντια στις στρατιωτικές διαταγές. Απαίτησαν την απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων. Δεσμεύτηκαν να παλέψουν ενάντια στον δικτάτορα. Αποφασίστηκε να γίνει διαδήλωση την επόμενη μέρα.

Τη Δευτέρα η αστυνομία συνέχισε το κύμα καταστολής συλλαμβάνοντας κι άλλες εκατοντάδες δικηγόρων και ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκατοντάδες αστυνομικοί περικύκλωααν τη λέσχη των δημοσιογράφων στην οποία είχαν συγκεντρωθεί περίπου 200 άτομα. Χτυπούσαν άγρια όποιον προσπαθούσε να βγει από το κτίριο. Συνέλαβαν δυο συνδικαλιστές και τρεις εικονολήπτες. Η πολιορκία διήρκεσε έξι ώρες. Πολλοί νέοι άνθρωποι που είχαν παγιδευτεί στο κτίριο έκφρασαν την αγανάκτησή τους πραγματοποιώντας διαδήλωση.

Οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν. Εχουμε καθήκον να αντισταθούμε γιατί διαφορετικά ο στρατιωτικός νόμος θα γίνει πιο αιματοβαμμένος και κτηνώδης.

Η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας μας καλεί: ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΑΡΑΦ!

2007-11-06T12:20:00.000+02:00

Κάτω η Χούντα του Μουσάραφ!

Η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας καταδικάζει το νέο πραξικόπημα, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τον στρατιωτικό νόμο, που επέβαλε ο στρατηγός Μουσάραφ στις 3 Νοέμβρη στο Πακιστάν.Έχουν ήδη συλληφθεί στελέχη των κομμάτων της αντιπολίτευσης και αγωνιστές της δημοκρατίας, ενώ κτυπήθηκαν βίαια οι πρώτες διαδηλώσεις που προσπάθησαν να οργανώσουν οι δικηγόροι έξω από τα αποκλεισμένα από τις δυνάμεις ασφαλείας δικαστήρια της χώρας. Η κίνηση αυτή του Μουσάραφ είναι μια απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθεί με κάθε μέσο στην εξουσία και επιβεβαιώνει όλα όσα καταγγέλουμε σαν Κοινότητα σχετικά με τον αντιδημοκρατικό τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης και των Αρχών του Πακιστάν. Επιβεβαιώνει επιπλέον τον μεγάλο αγώνα που έχουμε δώσει ενάντια στις απαγωγές υπερασπιζόμενοι την δημοκρατία και την ελευθερία μας καθώς επίσης και τον αγώνα μας ενάντια στους χαφιέδικους μηχανισμούς της Πακιστανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.Καλούμε όλους τους δημοκράτες και προοδευτικούς πολίτες, τις οργανώσεις και τα κόμματα, τους μαζικούς φορείς των εργαζόμενων και της νεολαίας, όλους όσους μας συμπαραστάθηκαν στον δίκαιο αγώνα μας τα τελευταία δύο χρόνια, να σταθούν και πάλι στο πλευρό μας. Στο πλευρό ολόκληρου του Πακιστανικού λαού που παλεύει για ειρήνη και δημοκρατία ενάντια σε πραξικοπήματα και δικτατορίες.

Για την Πακιστανική Κοινότητα
Ο ΠρόεδροςΤΖΑΒΕΝΤ ΑΣΛΑΜ

Βαρβαρότητας συνέχεια...

2007-11-01T23:48:00.001+02:00

Ολλανδός ΝΑΤΟϊκός στρατιώτης σε έφοδο σε χωριό του Αφγανιστάν

Δύο παιδιά νεκρά σε έφοδο Αμερικάνων στο Αφγανιστάν

2007-11-01T12:09:00.001+02:00

Σε μια νυχτερινή έφοδο χτες στο Ανατολικό Αφγανιστάν από αμερικανικά και αφγανικά στρατεύματα, δολοφονήθηκαν τρία άτομα, από τα οποία τα δύο ήταν παιδιά. Μόλις την περασμένη Τετάρτη υπήρχε άλλο περιστατικό με δολοφονία αμάχων σε έφοδο. Ολα αυτά, ενώ το ζήτημα των νεκρών αμάχων έχει αναγκάσει να αναδείξει ακόμη και η κατοχική κυβέρνηση Καρζάι.