Ο Νίμιτς στη Μακεδονία...

Συνάντηση εκπροσώπων της Ελλάδας και της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με τον ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ για το Μακεδονικό, Μάθιου Νίμιτς, έγινε την περασμένη Δευτέρα στην πόλη Οχρίδα. Οι δύο πρέσβεις, Βασιλάκης και Δημητρόφ συναντήθηκαν μετά από την εναρκτήρια ομιλία του μακεδόνα Υπουργού Εξωτερικών, Αντόνιο Μιλοσόσκι. Σε ένα μήνα προγραμματίζεται αντίστοιχη συνάντηση αυτή τη φορά στην Αθήνα, με την παρουσία της Μπακογιάννη.

Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει αυτές τις συναντήσεις σαν βήματα καλής θέλησης. Στην πραγματικότητα το πρόβλημα διαιωνίζεται καθώς οι ελληνικές πιέσεις πάνω στη γειτονική χώρα αυξάνουν.

Το γεγονός που βάζει τη χρονική πίεση είναι η Σύνοδος του ΝΑΤΟ τον ερχόμενο Απρίλη στη Ρουμανία. Εκεί αναμένεται να καθοριστεί η διαδικασία ένταξης ή μη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η ελληνική κυβέρνηση αξιοποιεί τη δυνατότητα βέτο που έχει ως εκβιασμό για να κερδίσει υποχωρήσεις από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αντίστοιχες κίνησεις γίνονται και για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η Δημοκρατία της Μακεδονίας βρίσκεται πιασμένη μέσα στη μέγγενη των διεθνών οργανισμών και της Ελλάδας. Από τη μια μεριά το ΔΝΤ και η ΕΕ έχουν οδηγήσει σε ένα νεοφιλελεύθερο ξεπούλημα ολόκληρη την οικονομία της χώρας. Εργοστάσια, τράπεζες, οργανισμοί, εμπόριο, όλα πουλιούνται εδώ και μια δεκαπενταετία. Από την άλλη, οι έλληνες καπιταλιστές είναι πρώτοι στη σειρά των αρπαχτικών που παίρνουν στα χέρια τους την οικονομία. Ελληνες καπιταλιστές κατέχουν πλέον διυλιστήρια, ορυχεία, υφαντουργεία, αρτοβιομηχανίες, τηλεπικοινωνίες, τράπεζες, τυχερά παιχνίδια, τουρισμό. Ολα αυτά γίνονται με “τριτοκοσμικούς” όρους. Φτηνό ξεπούλημα των επιχειρήσεων, βάρβαρες εργασιακές συνθήκες, η επίσημη ανεργία φτάνει στο 36%. Παρότι είναι μία από τις φτωχότερες χώρες, η ΕΕ της έδωσε συγχαρητήρια που μείωσε τους φόρους των επιχειρήσεων στο 10%, το μικρότερο ποσοστό όλης της ηπείρου μαζί με το Κιργιστάν και το Καζαχστάν.

Ετσι, η Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι μια ανοιχτή αγορά, φορολογικός και εργασιακός “παράδεισος” για τις ελληνικές εξαγωγές και επιχειρήσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των εισαγωγών στην Ελλάδα γίνεται από ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν εγκατασταθεί από την άλλη πλευρά των συνόρων.

Η ελληνική πίεση για το “όνομα” εφευρέθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για να αναγκάσει τη γειτονική χώρα να κάνει αυτές τις υποχωρήσεις στους έλληνες καπιταλιστές. Και σήμερα αυτό το ρόλο συνεχίζει να παίζει. Παρά τις κραυγές των εθνικιστών, η ελληνική κυβέρνηση ξέρει ότι απέναντι στη γειτονική χώρα βρίσκεται σε θέση ισχύος. Οπως έλεγε με στόμφο η Μπακογιάννη σε μια πρόσφατη συνέντευξή της, στην Αννα Παναγιωταρέα: “σε τελική ανάλυση γείτονες των Σκοπίων είμαστε εμείς. Όπως κι εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε γείτονες, έτσι δεν μπορούν να αλλάξουν κι εκείνοι”.

Ομως η ελληνική κυβέρνηση δεν παίζει μόνο στο οικονομικό ταμπλό. Οι εκβιασμοί είναι πιο επικίνδυνοι στη σκακιέρα της γεωπολιτικής. Η αστάθεια που χειροτερεύει λόγω της επερχόμενης “ανεξαρτητοποίησης” του Κοσοβου φέρνει την Ελλάδα στη θέση του ισχυρού διαπραγματευτή. Το Κόσοβο έχει προκαλέσει κρίση στη Σερβία και στη Μακεδονία. Η Σερβία μεταφέρει την κρίση στη Βοσνία. Οι ιμπεριαλιστές χρειάζονται την Ελλάδα ως τον πιο σταθερό και ισχυρό ντόπιο σύμμαχό τους που μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις διάφορες πλευρές. Οπως το διατυπώνει η Μπακογιάννη στην ίδια συνέντευξη: “Υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να μην έχει ρόλο; Δεν είμαστε εμείς οι οποίοι θα αποφασίσουμε το μέλλον του Κοσόβου. Δεν είμαστε εμείς αυτοί οι οποίοι θα πάρουμε τις όποιες τελικές αποφάσεις. Αλλά είμαστε αυτοί οι οποίοι πάντα προσερχόμαστε με την εμπειρία της περιοχής, με τη γνώση την οποία έχουμε, με τις ευαισθησίες τις οποίες έχουμε”.

Δεν είναι φυσικά οι ευαισθησίες αλλά η διείσδυση των ελλήνων καπιταλιστών και η παρουσία του ελληνικού στρατού στη Βοσνία, το Κόσοβο και την Αλβανία που δίνουν αυτές τις δυνατότητες. Ολη αυτή την ισχύ, η ελληνική κυβέρνηση τη στρέφει σε βάρος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας για να την εξαναγκάσει σε υποχωρήσεις.

Πίσω από τις “διαπραγματεύσεις” με το Νίμιτς κρύβεται όλη αυτή η επιθετικότητα. Μόνοι κερδισμένοι είναι οι έλληνες καπιταλιστές. Τα θύματα είναι οι εργάτες και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Γι' αυτό δεν έχουμε κανένα λόγο να στηρίζουμε την ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις της. Η λύση για το ζήτημα του ονόματος είναι απλή: να διαλέξει ο ίδιος ο κόσμος στη Δημοκρατία της Μακεδονίας όποιο όνομα θέλει, χωρίς καμιά παρέμβαση της Ελλάδας. Οι απειλές για ελληνικό βέτο στην ένταξη σε ΝΑΤΟ και ΕΕ το μόνο που μπορούν να φέρουν είναι περισσότερη ένταση, περισσότερη φτώχεια και πόλεμο.