22 Μάρτη. Ξαναπιάνουμε το Νήμα του 1999 και του 2003.

OΛOI ΣTO ΣYΛΛAΛHTHPIO ΣTIΣ 22 MAPTH.
ΞANAΠIANOYME TON NHMA TOY 1999 & TOY 2003
OXI ΣTA ΠPOTEKTOPATA
Tέρμα στην αμερικάνικη κατοχή
Kαμιά ελληνική συμμετοχή

Στις 24 Μάρτη του 1999 ξεκίνησε ένας βάρβαρος βομβαρδισμός του ΝΑΤΟ ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Βομβαρδίστηκαν δημόσια κτίρια, γέφυρες, τηλεοπτικοί σταθμοί. Αλλά πάνω από όλα εκατοντάδες άμαχοι. Ηταν ο πρώτος πόλεμος που προβλήθηκε με τόσο θράσος ως “ανθρωπιστικός”. Η αιτία του σύμφωνα με τον τότε “πλανητάρχη” Κλίντον αλλά και όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες που είχαν σταθεί στο πλευρό του ήταν η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αλβανών του Κοσόβου. Ωστόσο, οι άμαχοι που δολοφονήθηκαν από τις βόμβες του ΝΑΤΟ ήταν και Σέρβοι και Αλβανοί. Σε έναν μόνο από τους βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν εν ψυχρώ 100 αλβανοί πρόσφυγες την ώρα που εγκατέλειπαν με καραβάνι το Κόσοβο. Σε εκείνον τον πόλεμο έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της και η τόσο αηδιαστική έκφραση: “παράπλευρες απώλειες”.

Στην Ελλάδα, όλα αυτά τα παραμύθια δεν βρήκαν ακροατήριο. Ξέσπασε ένα τεράστιο κίνημα από τις πρώτες μέρες του πολέμου. Χιλιάδες κόσμου βγήκαν αυθόρμητα στο δρόμο, κινητοποιήθηκαν τα συνδικάτα, οργανώθηκαν αντιπολεμικές συνελεύσεις στις σχολές. Σε όλες τις πόλεις, οι διαδηλώσεις και οι συναυλίες συμπαράστασης στη βομβαρδιζόμενη Γιουγκοσλαβία κράτησαν μέχρι τον Ιούνη, όταν πλέον ο ΝΑΤΟϊκός στρατός αναπτύχθηκε στο Κόσοβο και το ανακήρυξε προτεκτοράτο του ΟΗΕ.

Το αντιπολεμικό κίνημα του 1999 ήταν ένας προπομπός για τον επόμενο γύρο του αντιπολεμικού κινήματος που ξεκίνησε το 2001 και κορυφώθηκε το 2003. Οι εργάτες και η νεολαία στην Ελλάδα δεν είχαν πιστέψει στον “ανθρωπιστικό” χαρακτήρα του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Δεν ήταν πρόθυμοι να πιστέψουν το ίδιο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Το 2003 οι διαδηλώσεις ήταν πολλαπλάσιες από το 1999 και πλέον το ξεκαθάρισμα στις αντιπολεμικές συνειδήσεις όλου του πλανήτη είχε δημιουργήσει έναν παγκόσμιο συντονισμό.쇓




Το συλλαλητήριο στις 22 Μάρτη μπορεί να είναι η αρχή για τη συνέχεια του αντιπολεμικού κινήματος που θα πιάσει το νήμα και του 1999 και του 2003. Το αντιπολεμικό κίνημα του 1999 αποδεικνύεται σήμερα προφητικό. Οι βομβαρδισμοί της Γιουγκοσλαβίας όχι μόνο δεν έφεραν την απελευθέρωση και δικαιώματα, αλλά αύξησαν τα εθνικιστικά μίση, προκάλεσαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, καταδίκασαν εκατομμύρια στη φτώχεια και τελικά κατάφεραν να διαιωνίσουν την αστάθεια.

Τώρα οι δολοφόνοι αφού άπλωσαν τον πόλεμο σε όλο τον πλανήτη, επιστρέφουν στα Βαλκάνια και τολμάνε να ισχυριστούν ότι θα φέρουν την ειρήνη επειδή ανακηρύσσουν “ανεξάρτητο” το Κόσοβο, επισημοποιώντας δηλαδή ότι οι ΗΠΑ έχουν ένα προτεκτοράτο στα Βαλκάνια. Το τι καταφέρνουν οι ΗΠΑ εκεί που βάζουν το χέρι τους το ξέρουμε ήδη πολύ καλά από τις εμπειρίες των τελευταίων χρόνων. Εχασαν τον έλεγχο στην κατοχή του Αφγανιστάν και εξίμισυ χρόνια αργότερα, ο πόλεμός συνεχίζεται και έχει απλωθεί μέσα στο Πακιστάν. Εχασαν τον έλεγχο της κατοχής του Ιράκ, έχοντας ήδη προκαλέσει πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς και η κρίση τους φέρνει σήμερα τον τούρκικο στρατό να βομβαρδίζει το ιρακινό Κουρδιστάν. Στήριξαν το Ισραήλ να επιτεθεί στο Λίβανο. Βομβάρδισαν τις φτωχογειτονιές αλλά ηττήθηκαν. Στήριξαν την Αιθιοπία να επιτεθεί στη Σομαλία και προκάλεσαν έναν εμφύλιο πόλεμο που συνεχίζεται. Η κρίση στην Ανατολική Αφρική έφτασε στην Κένυα, γιατί στις εκλογές στήριξαν τη νοθεία του προέδρου επειδή είναι φίλος τους στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”.

Iσορροπίες
Η αγωνία των ΗΠΑ να στήσουν ένα προτεκτοράτο στα Βαλκάνια σχετίζεται με την κρίση τους σε όλα αυτά τα μέτωπα. Θέλουν να διασφαλίσουν ένα πάτημα στα Βαλκάνια γιατί δεν ξέρουν αν αύριο οι ισορροπίες θα είναι ακόμη πιο δύσκολες για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Δεν θα τους αφήσουμε να προσπαθήσουν να λύσουν το πρόβλημά τους μέσα από ένα νέο ματοκύλισμα στα Βαλκάνια. Γι' αυτό στις 22 Μάρτη πρέπει να θυμηθούμε τις καλύτερες παραδόσεις του αντιπολεμικού κινήματος και του 1999 και του 2003.

Αυτό σημαίνει ότι βάζουμε στο στόχαστρο τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Διαδηλώνουμε στην αμερικάνικη πρεσβεία απαιτώντας να σταματήσει η κατοχή του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Παλαιστίνης. Να φύγουν οι Αμερικάνοι από τα Βαλκάνια. Ενώνουμε τη φωνή μας με τις διαδηλώσεις που θα οργανωθούν από τις 15 ως 22 Μάρτη σε όλο τον κόσμο απαιτώντας τα ίδια πράγματα. Ενώνουμε όμως τη φωνή μας, αυτή τη στιγμή, πρώτα και κύρια με του εργάτες και τη νεολαία στα Βαλκάνια που έχει πρόσφατη την εμπειρία τί σημαίνει αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα δείχνει πού βρίσκεται η πραγματική ελπίδα. Οχι στην αγκαλιά του ενός και του άλλου ιμπεριαλιστή που προσφέρει “προστασία”, αλλά στους αγώνες των απλών ανθρώπων. Το 1999 οι σιδηροδρομικοί της Θεσσαλονίκης με την απεργία τους χάλασαν τα σχέδια του ΝΑΤΟ, εμπόδισαν τη διέλευση των τρένων που μετέφεραν πολεμικό υλικό. Την ίδια ώρα οι διαδηλώσεις μας έδιναν κουράγιο στον κόσμο στο Βελιγράδι και στην Πρίστινα που ζούσε με τον εφιάλτη των βομβαρδισμών. Αυτό έχουμε να κάνουμε και σήμερα.

Για να είμαστε αποτελεσματικοί σε αυτή τη μάχη χρειάζεται να κάνουμε τους στόχους μας συγκεκριμένους. Η μάχη για να ηττηθεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και να φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια, σημαίνει ότι στην πρώτη θέση βάζουμε την απαίτηση να σταματήσει η συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης. Το 1999 φωνάζαμε “Κλίντον δολοφόνος – Σημίτης Συνένοχος”. 9 χρόνια αργότερα, αυτή η συνενοχή με την κυβέρνηση Καραμανλή έχει πολλαπλασιαστεί.

Υπάρχει ελληνικός στρατός στην κατοχή του Αφγανιστάν, ελληνικές φρεγάτες περιπολούν γύρω από το Λίβανο, στέλνονται ελληνικά τανκς και όπλα στην κατοχή του Ιράκ. Στη ΝΑΤΟϊκή KFOR στο Κόσοβο η ελληνική συμμετοχή είναι σημαντική. Πιο βόρεια, στη Βοσνία, παραμένει ελληνικός στρατός από το 1995. Οπως παραμένει και πιο νότια, στην Αλβανία. Από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης συνεχίζεται σήμερα να γίνεται η τροφοδοσία του στρατού κατοχής. Οι αμερικάνικες βάσεις στη Σούδα και το Ακτιο συνεχίζουν να παίζουν κομβικό ρόλο στο συντονισμό όλης αυτής της πολεμικής μηχανής. Τα αιτήματα, άρα, είναι συγκεκριμένα. Να γυρίσει πίσω ο ελληνικός στρατός από το Κόσοβο, το Αφγανιστάν και από όλα τα μέτωπα. Να κλείσουν οι βάσεις. Να σταματήσει όλη η διευκόλυνση και η συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης στον πόλεμο. Ο εχθρός δε βρίσκεται μόνο στο αμερικάνικο Πεντάγωνο και στην έδρα του ΝΑΤΟ αλλά και μέσα στην ίδια μας τη χώρα.

Δίπλα σ' αυτά, χρειάζεται να αναδείξουμε ένα ακόμη πιο βρόμικο παιχνίδι που παίζει η ελληνική κυβέρνηση. “Αξιοποιεί” την αστάθεια και την απειλή του πολέμου για να αρπάξει κομμάτι από τη λεία. Αυτό είναι που κάνει αυτές τις μέρες με τα παζάρια για το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Απειλεί τους γείτονές μας, παρέα με τους Αμερικάνους και τον Νίμιτς, ότι μπορεί να τους αλλάξει το όνομα της χώρας τους. Κάνει επίδειξη δύναμης, λέγοντας ότι μπορεί το μεγάλο αφεντικό στην περιοχή να είναι οι ΗΠΑ, αλλά υπάρχει και ένα ντόπιο αφεντικό, η ελληνική κυβέρνηση που θα κάνει κι αυτή κουμάντο. Αν οι Αμερικάνοι θα έχουν ένα προτεκτοράτο στο Κόσοβο, η Ελλάδα φιλοδοξεί να έχει ένα δικό της προτεκτοράτο στη Μακεδονία, όπου οι έλληνες καπιταλιστές θα μπορούν να αλωνίζουν και να παίρνουν όλη την οικονομία στα χέρια τους.

Eκβιασμοί
Απειλεί να εμποδίσει με βέτο την ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Αυτό που θέλει είναι να κάνει τη γειτονική χώρα να υποκύψει και να δηλώσει την υποταγή της σε όλους τους μελλοντικούς σχεδιασμούς, και των Αμερικάνων και των ελλήνων καπιταλιστών. Γι' αυτό λέμε Οχι στο βέτο και στους εκβιασμούς, όπως και Οχι στο σχέδιο Νίμιτς. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει το δικαίωμα να ονομάζεται όπως θέλει. Ολοι οι λαοί των Βαλκανίων πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν το μέλλον τους, χωρίς μεγάλους προστάτες και χωρίς ντόπιους νταήδες.

Για όλους αυτούς τους λόγους, χρειάζεται το Σάββατο 22 Μάρτη, στις 12 το μεσημέρι να διαδηλώσουμε αντιπολεμικά στο Σύνταγμα. Είναι πέντε χρόνια μετά την κήρυξη του πολέμου στο Ιράκ και εννέα χρόνια μετά το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας. Μένουν τέσσερις βδομάδες μέχρι τότε. Αρκούν για να μεταφέρουμε το μήνυμα του αντιπολεμικού συλλαλητηρίου σε κάθε εργατικό χώρο, σε κάθε σχολή και σε κάθε σχολείο. Να φτάσει παντού το μήνυμα που στέλνει η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, φοιτητικοί σύλλογοι, η Πακιστανική Κοινότητα, η Μουσουλμανική Ενωση Ελλάδας και μια σειρά άλλοι φορείς που θα πολλαπλασιαστούν μέχρι τις 22 Μάρτη, όπως πολλαπλασιάζονται και οι απειλές για την ειρήνη στα Βαλκάνια.