Η κρίση των ειρηνοποιών

Η αποτυχία των σχεδιασμών της κυβέρνησης Μπους για τη Μέση Ανατολή αποτυπώνεται ανάγλυφα στις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Ο Λίβανος από την περασμένη Παρασκευή δεν έχει Πρόεδρο και έχει μια κυβέρνηση που δεν τη αποδέχεται περισσότερος από το μισό πληθυσμός. Ο Λίβανος πριν από τρία μόλις χρόνια ήταν το καλύτερο παράδειγμα για τις επιτυχίες των ΗΠΑ στην “εξάπλωση της δημοκρατίας” στη Μέση Ανατολή. Η φιλοαμερικανική κυβέρνηση του Σινιόρα είχε αναδειχθεί από εκλογές. Τώρα η χώρα βυθίζεται σε κρίση.

Η δεύτερη “επιτυχία” των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια ήταν η ανάδειξη του Μαχμούντ Αμπάς στην προεδρία της Παλαιστινιακής Αρχής. Τώρα, η κυβέρνηση του Μαχμούντ Αμπάς με πρωθυπουργό τον Σαλάμ Φαγιάντ “ελέγχει” τη Δυτική Οχθη, έχοντας κάνει πραξικόπημα ενάντια στην πραγματική κυβέρνηση της Χαμάς που εκλέχθηκε από την πλειοψηφία των Παλαιστίνιων. Η νόμιμη κυβέρνηση της Χαμάς συνεχίζει να ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας.

Οι φιλοαμερικανικές δυνάμεις και στις δύο περιπτώσεις, Παλαιστίνη και Λίβανο, διατηρούν την όποια εξουσία έχουν, μόνο πραξικοπηματικά. Είναι συνεπώς λογικό ότι κανείς δεν μπορεί να πουλήσει την παραμικρή ελπίδα ότι η Διεθνής Συνδιάσκεψη για το Μεσανατολικό που οργανώνουν οι ΗΠΑ στην Αννάπολις στις 27 Νοέμβρη θα έχει σοβαρά αποτελέσματα. Ακόμα και ο δικτάτορας της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ ή ο πρόεδρος του Αραβικού Συνδέσμου, Αμρ Μούσα, δύο από τους πιο εξέχοντες καλεσμένους στη Συνδιάσκεψη, δηλώνουν εκ των προτέρων ότι δεν τρέφουν και πολλές ελπίδες.

Στο Λίβανο, το σημερινό πολιτειακό αδιέξοδο είναι αποτέλεσμα του πολέμου που έγινε το καλοκαίρι του 2006. Το Ισραήλ βομβάρδισε ολόκληρη τη χώρα και εισέβαλε στο Νότο με δικαιολογία ότι αντιμετώπιζε την απειλή της “τρομοκρατικής” οργάνωσης Χεζμπολάχ. Η κυβέρνηση Σινιόρα όχι μόνο δεν οργάνωσε την παραμικρή άμυνα, αλλά έδινε τροφή στα επιχειρήματα του Ισραήλ. Το Ισραήλ ταπεινώθηκε στον πόλεμο, όπου νικητής αναδείχθηκε ο απλός κόσμος που αντιστάθηκε κατά κύριο λόγο γύρω από τη Χεζμπολάχ, αλλά και άλλες δυνάμεις της Αντιπολίτευσης.

Το πολιτικό σύστημα του Λιβάνου, το οποίο στηρίζεται σε συνταγματικά καθορισμένες αναλογίες βάσει του θρησκεύματος δεν επέτρεψε να εκφραστεί αυτή η πολιτική στροφή ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στη Βουλή. Η κυβέρνηση Σινιόρα συνέχισε να κυβερνά παρά την κατακραυγή. Πριν από λίγους μήνες, οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης απέσυραν τους δευτερεύοντες υπουργούς που είχαν στην κυβέρνηση, μετατρέποντάς την και επισήμως σε κυβέρνηση μειοψηφίας. Η κυβέρνηση δεν παραιτήθηκε όμως, γιατί πλησίαζε η εκλογή προέδρου από τη Βουλή. Μετά από αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, πρόεδρος δεν εκλέχθηκε. Το Σύνταγμα λέει ότι σε αυτήν την περίπτωση η Προεδρία περνάει στην κυβέρνηση. Ομως ούτε νομιμοποιημένη κυβέρνηση υπάρχει! Έτσι, ο απερχόμενος πρόεδρος, Λαχούντ έδωσε εντολή στο στρατό να τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η κυβέρνηση Σινιόρα δεν αποδέχεται τη νομιμότητα αυτής της πράξης.

Στην Παλαιστίνη, η νομιμοποίηση της “κυβέρνησης” του Μαχμούντ Αμπάς βρίσκεται στο ναδίρ. Τις τελευταίες εβδομάδες, το Ισραήλ κάνει διαρκείς βομβαρδισμούς στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία βρίσκεται σε σχεδόν ολικό αποκλεισμό, ακόμη και από τρόφιμα και φάρμακα. Αυτά τα εγκλήματα δε φτάνουν ούτε καν μέχρι τα ψιλά των διεθνών ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, εξελίσσεται κάτι χειρότερο. Στη Δυτική Οχθη, γίνονται τακτικές είσοδοι του ισραηλινού στρατού ο οποίος συνεργάζεται με δυνάμεις της κυβέρνησης του Μαχμούντ Αμπάς για να αφοπλίσουν μαχητές της Χαμάς αλλά και άλλων οργανώσεων. Οι υπουργοί του Αμπάς δηλώνουν ανοιχτά ότι συνεργάζονται με το στρατό κατοχής με στόχο τον αφοπλισμό της αντίστασης.

Είναι φανερό ότι ο μοναδικός στόχος της Συνδιάσκεψης στην Αννάπολις είναι να ενισχυθεί κάπως το κύρος του Μαχμούντ Αμπάς για να συνεχίσει να παίζει αυτό το ρόλο συνεργάτη του Ισραήλ. Είναι δηλαδή ένας διεθνής συντονισμός τους εκβιασμού και του πραξικοπήματος. Ποιος εξάλλου μπορεί να περιμένει κάτι καλύτερο από μια Συνδιάσκεψη που οργανώνει ο Μπους, η Κοντολίζα Ράις και ο Τόνι Μπλερ, με το νέο του ρόλο ως επιτετραμένου για τη Μέση Ανατολή. Η Ντόρα Μπακογιάννη θα βρίσκεται στην Αννάπολις, υποτίθεται ως ειδική καλεσμένη της Κοντολίζα Ράις. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι η κυβέρνηση του Καραμανλή δε θέλει να λείπει από αυτή τη σύναξη των εκβιαστών, έχοντας μπροστά της να εξαργυρώσει στο ανοιχτό μέτωπο του Μακεδονικού.